Après Vélo

Hoewel we in Saint Augustine bedachten dat we het tweede deel van onze fietstocht rustig aan zouden doen, ook tussendoor een paar echte rustdagen zouden nemen, zijn we uiteindelijk in 20 etappes zonder rustdagen doorgereden naar Washington. Weliswaar met af en toe korte etappes om in de middag te kunnen rusten. Kennelijk is het lastig om helemaal te stoppen als je eenmaal in de fietsstand staat. Nu dus afkicken. 

Al met al kijken we met voldoening terug op deze reis. Er waren minpuntjes: we hadden mentaal wat moeite met goed in deze reis komen, de route ging naar onze smaak te veel over drukke wegen (wat zijn we in Nederland en grote delen van Europa verwend met fietsmogelijkheden!) en de wind bleef wel heel hardnekkig tegenwerken. O ja, en lekke banden. We hebben ze niet meer geteld. Grootste fout waren de banden die we op advies van de fietsenmaker in Amersfoort hadden aangeschaft. Wat hebben we daar een spijt van gehad. Slecht advies, slechte banden. Toen we ze eenmaal hadden kunnen wisselen ging het een stuk beter. Voortaan nooit meer op stap met banden die ik niet ken. Verder helemaal geen materiaalpech gehad (correctie van Liesbeth, haar bidonhouder begaf het, maar daar bleef het bij). We zijn so wie so erg tevreden over onze uitrusting. Het nieuwe tentje is geweldig. En - speciaal voor onze vrouwelijke lezers - ook de uixi plastuitjes bleken een enorme aanwinst. Niet langs drukke wegen of in door muggen bevolkte bosjes met de billen bloot te hoeven, niet door pijnlijke knieën hoeven zakken, niet op vieze toiletten hoeven zitten. Ook bij warmshowers host Julia kwamen ze goed van pas. Zij had alleen een compost toilet ter beschikking. We kregen de nadrukkelijke instructie: “Jullie mogen overal op mijn terrein plassen, maar NIET op de wc.

De stoeltjes waarmee we in Amerika vaak geplaagd zijn - welke fietser neemt er nu stoelen mee? - doen al bijna 25 jaar trouw dienst, ook tijdens de lunchpauze.

Landschappelijk was de wauw-factor minder groot dan op onze eerste VS-reis. Maar dan nog bleef er genoeg te genieten. Wat heeft Amerika veel mooie natuur en wildlife. Ook was het wel fijn dat er veel minder hoogtemeters overwonnen moesten worden (21.000 nu in 5.500 km tegenover 53.000 toen in 7.000 km). 

Er waren ook veel pluspunten die de reis bijzonder maakten. Heel veel leuke ontmoetingen. Van grote toegevoegde waarde was deze keer het warmshowers netwerk. Wat hebben we een ongelooflijke gastvrijheid genoten van bijzondere mensen. Ons huidige warmshowers adres in Washington biedt gastvrijheid in de overtreffende trap. Gregory is een Nederlander (met sinds vorig jaar daarnaast ook de Amerikaanse nationaliteit) met een Amerikaanse vrouw, Janet. Na een jarenlange buitenlandcarrière (Wereld Bank en USAID) zijn ze in Washington gaan wonen waar hij de organisatie E-Bike Lovers Washington heeft opgezet. Vorig jaar reed hij zijn eerste cross-country, van Washington naar San Francisco op de e-bike om geld in te zamelen voor onderzoek naar peripheral neuropathy, een ziekte waar hij zelf ook aan lijdt. In 2025 staat een nieuwe fondsenwerving reis op het programma. En dat wordt professioneel aangepakt met veel voorbereiding en media-aandacht. Hij heeft op zijn fietstochten een enorme hoeveelheid apparatuur (inclusief drone) bij zich om zijn reizen te kunnen documenteren. Ambitie is om minstens een miljoen dollars op te halen.

Als warmshower host legt Gregory  lange afstandsfietsers in de watten. We mogen lang blijven logeren, mee-eten, onze fietsen een paar weken stallen, en hij regelt vast dozen om de fietsen straks weer in te kunnen pakken, hij zal ook vervoer van ons en de fietsdozen naar het vliegveld regelen - we zijn geheel ontzorgd. Verder wordt bedacht wat we allemaal kunnen doen in Washington, we worden voorzien van metropassen en van kaartjes voor de Congressional Game, een charity honkbalwedstrijd tussen Democratische en Republikeinse congresleden. President Biden komt ook. Dan moet ons haar natuurlijk goed zitten, Gregory en Janet weten wel een goede kapper voor ons.

We gaan een paar dagen volop genieten in Washington. Daarna met een huurauto nog een paar weken toeren, onder andere naar Canada om vrienden te bezoeken. Echt afkicken dus. Over dit laatste deel van onze reis wordt niet geblogd, het blog heet immers Lena fietst weer door Amerika. Ook voor onze lezers keert de rust weer terug. 

Finish

Nog een laatste blik op de smog lucht boven Fredericksburg zoals die daar was bij aankomst, maar eindelijk is de wind onze vriend. De volgende dag blijkt de smog grotendeels verwaaid en de luchtkwaliteit weer zo goed dat ik de tocht durf te vervolgen.

Fredericksburg naar Dale City is een etappe die ons op prachtige kleine wegen brengt, die helaas qua drukte wel laat merken dat we steeds meer in stedelijk gebied rijden. Er zijn pittige hellingen af en toe, maar na een paar maanden fietsen lijkt alles minder steil dan Garmin me vertelt. Onderstaande foto op een schaars rustig moment, maar we moeten echt defensief fietsen en onze plek op de weg claimen om veilig op bestemming te komen. 

Er wordt behoorlijk krap ingehaald af en toe, wat net even voor ons resulteert dat een auto in de sloot belandt. Een ongelukje dat direct in een enorme file in twee richtingen resulteert. Met onze fietsen staan we al gauw vooraan.

En dan beginnen we aan onze slotrit. Na een kilometer of 10 belanden we op de fietstrail die ons helemaal naar Washington zal brengen. De trail is hele stukken wat we in Nederland een vrijliggend fietspad zouden noemen, en dan weer wordt het een trimpad waar de sportieve amerikaan aan de conditie werkt in eindeloze slingers om bomen en klimmend en dalend over iedere hobbel in het landschap, waar de weg ernaast mooi afgevlakt doorheen snijdt. Het continue wisselen van houding en belasting is op die stukken een uitdaging voor Annemarie haar knieen. Ik geniet van het feit dat wij zo'n pad - met bagage - net zo snel en behendig rijden als de gemiddelde andere berijder.

We merken dat we Wahington naderen, onderstaande Grist factory, een graanmolen, is door George  Washington neergezet.

Voor de poort van Mount Vernon, de voormalige plantage en woonplaats van George Washington, bieden mensen spontaan aan om onze foto te nemen. Entree is 28 dollar, beetje veel voor een tussenstop.

Mooi efficiënt ruimtegebruik zien we onder een enorm viaduct. Op een deel oefenen mensen met fietsen, maar er is ook een heel stuk met basketbal velden.

En dan rijden we Washington in, toch een bijzonder gevoel. Grootse gebouwen van internationale allure die we van TV kennen. We zien in de verte het Capitool, The Washington Monument en het National WWII Monument, waar de stenen cirkel met alle staten mooi onze trip verbeeldt. Na even zoeken vinden we ook the White House. Daar belanden we in de Pride demonstratie, dansende LHBTIQ-ers worden van linkerzijde versterkt toegeroepen door religieuzen om het zondige gedrag te staken terwijl aan rechterzijde een gay rights activist terug roept met een eigen geluidsinstallatie. We vragen iemand die met een vlag ronddanst of zhij een foto wil maken, dat mag en als we vertellen van onze cross country tocht mogen we de vlag erbij vasthouden. Nice. We did it...again! 

Vakantiegevoel

Op het moment van schrijven zitten we in een hotel in Fredericksburg. De bosbranden in Canada gooien wat roet in het vakantiegevoel. Onderstaande kaart geef de luchtkwaliteit aan, wij zitten nu bij de blauwe stip. Aan het begin van onze reis was mijn conditie niet heel goed, nu wel....dat houd ik graag zo! Daarom na een korte etappe vanaf de camping besloten dat we even een pas op de plaats maken. Het past wel in deze wat bizarre reis!

Maar laat ik eerst eens vertellen over dat vakantiegevoel. Na de Carolina's was dat toch heus aan het lukken. We rijden in een prettige temperatuur met weliswaar nog steeds wind tegen, (O,NO! wind zeggen we dan tegen elkaar) maar met weinig wind is dat niet meer zo erg. We komen tot de conclusie dat het allerbelangrijkste toch echt is dat er niet teveel verkeer is. Niet steeds het lawaai van auto's en het continue opletten en uitkijken, maar genieten van vogels en af en toe een hert voor je wielen bepalen of je je op vakantie voelt op de fiets. En dat is er ineens allemaal! We rijden over rustige landwegen door een keurig aangeharkt landschap met kleine dorpjes, waar kerken weer humor hebben en picknick tafels. Dat is fijn, want er lijken minder andere voorzieningen te zijn in die dorpjes.

Onze eerste stop in Virginia is Suffolk, van daar o.a. met een veerboot naar Jamestown en naar Williamsburg. Bij de veerboot nestelen visarenden, zo maar op de meerpalen aan beide oevers!

In Williamsburg logeren we bij warmshowers hosts Debra en Camilla in een prachtig huis aan de rivier. Gelijktijdige logé is Jim. We worden onthaald op een heerlijk maal en wisselen uitgebreid fiets- en andere ervaringen uit. Debra en Camilla zijn pas na het pensioen gaan toerfietsen en hebben inmiddels loeizware tochten gedaan als de Northern Tier langs de Canadese grens en de Transam, de moeder der Amerikaanse tochten die wij in 2010 hebben gedaan. Respect!  Maar zeker ook respect voor de moed om in 1982 toen dat nog strafbaar was te gaan samenleven. Daarmee werk en carrière op het spel zettend (Camilla was arts, Debra professioneel  sportcoach). Amerikanen vlaggen graag en hier hangt de regenboogvlag trots aan de gevel. Best fijn als tegenwicht na alle Trump vlaggen die we hebben gezien de laatste maanden. 

Met de aankomst in Jamestown zitten we weer op de Transam, Annemarie gaat daar meer op in. We zitten ineens weer tussen al die historical markers. De route 76 bordjes geven een gevoel van afronding, de loop gesloten.

Hoewel we niet meer willen doordenderen maken de goede conditie en het gevoel naar een einde te fietsen dat we in één lange etappe naar Richmond fietsen. Maar in die stad, pfff wat een pukkels! We hebben een stadse maaltijd als beloning, Wienerschnitzel, sauerkraut, mashed potatoes...huh,wat doet dat hier? Gelukkig blijkt de weg de stad uit, zoals Camilla al zei, mee te vallen de volgende ochtend.

We verlaten de 76 en vervolgen de Atlantic Coast Route, 1, prachtig landschap waar swamp en akkerland elkaar afwisselen. De heuvels en riviertjes die we oversteken maken het fietsen uitdagend, maar we bereiken de KOA camping ten zuiden van Fredericksburg zonder problemen.

En dan is er smog door de branden in Canada...even zien hoe verder...improviseren naar een bevredigend slot van deze tocht.

TransAm revisited

Als Nederlanders verwend met mooie fietspaden, zijn we niet heel blij met de route door de Carolina’s. Veel drukke wegen. Ik maak me niet echt zorgen over de veiligheid (al kun je je afvragen waarom niet, we hebben wel een paar close calls gehad waarbij we de auto’s langs onze huid voelden scheren). Maar het is lastig genieten van het fietsen in ononderbroken geraas van auto’s. We zijn blij als we noordelijker in North Carolina weer over rustige landwegen kunnen fietsen. Al verstoren akelige teksten soms het plezier.

Hoogtepuntje is New Bern, een leuk stadje dat niet alleen gesticht werd door een Zwitser maar ook formele banden met Bern onderhoudt waardoor hier ook de Bernse beer aan elke lantaarnpaal wappert. We vinden een mooie B&B met een fantastisch ontbijt. “Alles hausgemacht”, zegt eigenares Gretchen die enkele jaren in Zwitserland heeft gewoond en in New Bern een compromis tussen de VS en Zwitserland heeft gevonden.

Ook noemenswaardig is de camping in het Merchants Millpond State Park. Alle plaatsen zijn voorzien van picknick-tafel, bbq-pit, geëgaliseerde zand/grindbak voor de tent en een paal met een haak. Die is natuurlijk bedoeld om je etenswaar aan op te hangen zodat dieren er niet bij kunnen, bedenken we enigszins trots op hoe goed we ons tegenwoordig redden in het Amerikaanse outdoor leven. We vragen ons wel af voor welke dieren we hier beducht moeten zijn. De paal lijkt niet hoog genoeg om voedsel buiten bereik van beren te hangen. Eekhoorns en possums zijn goede paalklimmers en kunnen makkelijk bij de opgehangen tas met eten komen. Als er een ranger langskomt vragen we het even na. O, zegt hij lachend, deze paal is alleen bedoeld om een lantaarn aan te hangen. 

Het wordt wat saai op ons blog maar er staat een harde tegenwind. Gelukkig is er regelmatig bos, dan rijden we beschut. Maar steeds vaker maken de bossen plaats voor tabaksvelden en later ook pindavelden. Lage gewassen die ons niet uit de wind kunnen houden. Na Saint Augustine (de finish van de Southern Tier) hadden we bedacht het rustig aan te doen, halve dagen fietsen en ‘s middags lekker aan het strand liggen, of met een boek bij de tent. Maar met deze wind doen we een hele dag over een halve dag-afstand. Wat ook weer niet zo erg is want het is niet echt strandweer en Liesbeth’s e-reader is kapot.

Het landschap begint steeds meer te lijken op Virginia zoals wij ons dat van onze TransAm reis in 2010 herinneren. Eenmaal in Virginia rijden we ook een stuk over dezelfde route als in 2010. Daar hadden we ons al een paar dagen op verheugd en het is ook heel erg leuk. Ons “rondje Amerika” is nu voltooid, we staan weer aan de start van de TransAm. We rijden een heel stuk met ons vieren: de 13 jaar jongere LenA en wij. Ik voel weer de opwinding over de grote reis die we gingen maken, de spanning of we het wel zouden kunnen, het met verwondering in ons opnemen van deze onbekende nieuwe wereld. Inmiddels voelen we ons ervaren Amerika-fietsers, we weten dat we het wel kunnen (nee, het is niet altijd makkelijk maar we komen er heus wel) en zijn al een beetje blasé over dingen die we zien en meemaken. Als we Ashland binnenrijden weet ik opeens weer: daar, iets verderop langs het spoor, zat een koffietentje met heerlijke koeken. Voor het eerst in mijn leven daar zo’n enorm grote haver-rozijnenkoek gegeten. Het tentje zit er nog en de koeken zijn nog steeds verrukkelijk.

Wat ik minder scherp in mijn geheugen had was dat de wegen in Virginia wel heel venijnig op- en neergaan. Op een gegeven moment moet ik terugschakelen naar de allerlichtste versnelling, die was sinds de Texas Hills niet meer gebruikt. Garmin noteert een stijging van 16%. Mijn 13 jaar jongere ik schiet me vrolijk voorbij, nog niet gehinderd door protesterende knieën. De jongere Liesbeth stapt af en duwt de fiets lopend naar boven. Het was op dit hellinkje denk ik dat Liesbeth toen haar mantra bedacht dat haar de rest van de reis er door zou helpen: “taking this land one hill at the time”. De huidige Liesbeth stapt, na nog eens meer dan 5.000 verse kilometers in haar benen, echt niet meer af voor een hellinkje. Zelfs boven op de top stapt ze niet meer af om even op adem te komen. Bikkel. 

Als route 76 (de TransAm) naar het westen afbuigt zwaaien we nog even en koersen naar het noorden, richting Washington DC. Dag TransAm, wat was je mooi en bijzonder. En wat ben ik blij dat we je ooit hebben gereden. Een once in a lifetime experience. Maar ik ben ook blij dat de Southern Tier en de Atlantic Coast route dan weliswaar iets minder mooi maar ook iets minder zwaar waren. Of ben ik de ontberingen van de afgelopen weken nu al aan het verdringen, zoals ik ook de hellinkjes in Virginia even had verdrongen?