Weer thuis

Rationeel gezien heeft Liesbeth natuurlijk gelijk en zijn we bofkonten. Toch moet ik bekennen dat het geluksgevoel mij nog niet in zijn greep heeft.
Na maanden, nee jaren, voorbereiding en een ongelooflijke hoeveelheid zin om alles hier even achter me te kunnen laten... een paar maanden alleen maar buiten zijn, eindeloze ruimte en natuur, horizon in plaats van beeldscherm, gezonde beweging, kamperen zonder wifi of ander bereik, mooie avonturen... zit ik drie weken later al weer thuis. Een forse spaarduit armer, een forse teleurstelling rijker. Blijf vooral binnen, roept iedereen, dat schijnt opeens heel gezond te zijn. Iedereen is nu zo mogelijk nog actiever met technische contactmogelijkheden waar ik ruim vóór corona al niet blij van werd, en juist daarom wilde ik zo graag even ontkoppelen...

De knop moet om, oppassen dat ik niet corona-ziek word zonder het virus te hebben. We hebben een mooi huis, als je dan toch thuis moet zitten, en een tuin waarin nog zonder beeldscherm gewerkt kan worden. Een kater die niet aan social distancen doet en al die onverwachte extra aandacht heerlijk vindt. We hebben een aardige kop van onze reis afgebeten, door een woestijn vol bloemen en mega-cactussen gefietst, romantisch aan de Colorado-rivier gekampeerd, een schitterende Grand Canyon gezien voordat die helemaal afgesloten werd, ondanks de coronamaatregelen een paar bijzonder leuke ontmoetingen gehad waar we met plezier op terugkijken. We hebben het samen goed gehad, ook op momenten dat het fietsen zwaar (en koud!) werd. Het liep anders dan gepland, maar een avontuur was het zeker. En, bij wijze van prettig vooruitzicht: als we ooit zouden besluiten de resterende 6.500 km nog eens uit te rijden dan kan dat met heel wat minder bagage. Want het koude gedeelte waarvoor we dikke vesten, mutsen, handschoenen, thermohemden, een extra kampeerdekentje en 3 paar wollen sokken in onze fietstassen propten, ligt achter ons. Het vervolg wordt lichtgewicht door warme gebieden. Ik heb er nu al zin in!

Bofkonten

In Phoenix besteden we twee dagen aan voorbereidingen op de vlucht, die tweemaal wijzigt en tot het laatste moment onzeker blijft. In deze tijd is het doorgaan van vluchten onzeker, maar we wilden natuurlijk ook nog eens vliegen met "odd sized luggage". 

Vliegmaatschappijen accepteren geen fietsen zonder verpakking, maar je snapt dat we die verpakking van de heenweg niet kunnen meenemen op de fiets....! In de VS is er een bedrijfje dat specialiseert in het inpakken van fietsen op locatie, ze komen met een busje voorrijden en pakken ter plaatse je fiets in. Dat leek ons wel wat, beetje prijzig maar in de omstandigheden...de eerste contacten waren hoopvol, maar helaas heeft de monteur die voor de regio Phoenix aan de lat staat nooit iets laten horen.  Uiteindelijk met een fietsenwinkel afgesproken dat we daar fietsdozen kunnen komen halen die zij over hebben. Als we de dag erna met de taxi voorrijden zien we dat ze niemand meer in de winkel laten, er wordt alleen nog gerepareerd, het personeel staat de klanten voor de deur te woord. Wij mogen achterom lopen, de monteur schuift twee dozen over de schutting voor ons.

De dozen zijn eigenlijk voor racefietsen bedoeld en dus wat klein. We hebben wel vaker fietsen ingepakt maar dit wordt een uitdaging. Met wat tips van een vriendin en een halve dag flink aanpoten zijn de fietsen ingepakt. Zonder andere reizigers heeft de shuttlebus naar het vliegveld ruimte genoeg voor onze compact ingepakte fietsjes.

Het vliegveld is uitgestorven, borden als skip the wait staan in de verlaten hal, te wijzen naar een kortere lege route naar het loket. Omdat de langere route ook leeg is zie je dat verschillen tussen reizigers verdwijnen als er geen reizigers zijn... 

In Atlanta hebben we de tussenstop. Een niet verlaten, maar wel zeer rustig vliegveld, waar nog een enkel terras open blijkt te zijn.

En dan een rare ervaring na weken afstand van mensen en na weken handen wassen: de vlucht van Atlanta naar Amsterdam is volledig uitverkocht! Tegen de berichten in worden er gewoon drankjes en eten geserveerd. De klapper is wel dat bij aankomst, na 10 uur schouder aan schouder en geschuifel door de drukke smalle gangetjes naar de toiletten die door 300+ passagiers worden gedeeld, het verzoek door de cabine klinkt om bij het uitstappen 1,5 m afstand van elkaar te houden...????? 

Inmiddels is de Grand Canyon helemaal gesloten voor publiek, overweegt men in de VS om binnenlandse vluchten helemaal te stoppen en wordt een dag na onze thuiskomst aan reizigers uit de VS op het vliegveld gevraagd in zelf quarantaine te gaan. Wij besluiten ons ook in acht te nemen al waren we alleen maar in gebieden met minder besmettingen dan Nederland. Dat vliegtuig was toch wel een risico... 

Al met al, afgezien van de enorme pech dat ons verlof valt in een tijd dat er een pandemie uitbreekt, hebben we enorm geluk gehad dat we overal zo mooi tussendoor fietsen, zowel letterlijk als figuurlijk. We zijn een stel bofkonten!