Uitrusting

Ik herinner me nog mijn eerste fietsvakantie. Ik was 15 en ging met 3 klasgenootjes op pad over de Veluwe. Ik had nog nooit gekampeerd en had weinig gefietst. In de voorbereiding ging het toen vooral om het mee kunnen en veel minder om het hoe. Voor mijn verjaardag kreeg ik een twee persoons "Canadeesje"; een 2-stoks tentje zonder voortent. De eerste nacht bleek dat ik als slaapmatje per ongeluk een isolatiematje had gekocht, dat weinig comfort bood. Desondanks was ik iedere dag zo moe dat ik elke nacht behoorlijk geslapen heb, al lag ik dus eigenlijk gewoon op de grond.

Omdat ik nog geen goede fiets had kreeg ik mijn moeders fiets mee, met van die bruine canvas fietstassen. Daarbovenop kwam de slaapzak en de tent. Bij het op- en afstappen was het goed oppassen omdat de fiets, totaal uit balans, nog wel eens wilde gaan steigeren.
We zijn inmiddels 40 jaar, 4 (vakantie)fietsen, 4 tenten en 4 slaapmatten verder. De uitrusting waar we nu mee op pad gaan is niet te vergelijken met die van toen, of wel? Laat ik eens een poging doen!

Fiets
Santos Travelmaster 3+ (Liesbeth) en Santos Travelmaster 2.9 (Annemarie)

Mijn moeders fiets van destijds was een oer-Hollandse donkergroene damesfiets, een Union, of een Batavus of zo. Het was een fiets met terugtraprem en zonder versnellingen. Voor mijn ongeoefende benen waren de heuvels van de Veluwe een uitdaging vergelijkbaar met de Rocky Mountains nu. Ik had het zwaar, maar ik was direct verslingerd aan het vrijheidsgevoel van deze vorm van reizen.

Niet alleen zijn de benen beter getraind, de fiets heeft 14 versnellingen en een perfecte overbrenging door de Rohloff naaf met drijfriem. Als het donker wordt hebben we een naaf dynamo voor de verlichting in plaats van een dynamo die je met een wieltje op de band afremt.

Vroeger hadden we nog wel eens een gebroken spaak, die dan door een fietsenmaker vervangen moest worden. En die zijn niet altijd in de buurt in het buitenland. Dat leed hoeven we ook niet meer echt serieus te nemen, al nemen we vanuit het oud sentiment nog altijd een noodspaak mee. Dubbel gespaakte wielen kunnen de krachten die gepaard gaan met de extra belasting van de bagage goed aan.

De zware canvastassen hebben plaats gemaakt voor goede waterdichte Ortlieb backroller/frontroller plus tassen. Het gewicht hangt mooi laag en is verdeeld over voor- en achterwielen, waardoor de fiets weliswaar zwaar is, maar een betere wegligging heeft dan een fiets zonder bagage!

Tent

Mijn tentje van weleer was lichtgewicht...een kilo of 3,5. Een nylon buiten en binnentent, aluminium stokken en een onverwoestbaar dik plastic grondzeil. Onze Oppland 3 tent heeft een zeer royale voortent waar zo nodig zelfs de fietsen in passen, al kunnen we er dan niet echt meer in of uit. Door het ultradunne ribstop tentdoek weegt onze "royale 3-persoons bungalow met ballroom zaal" minder dan 2 kilo! Bij regen kunnen we de buitentent eerst op zetten en er dan een droge binnentent in hangen. Of andersom bij het afbreken. Het natte deel pakken we dan zo nodig in plastic, dat droogt wel als we aan het eind van de dag weer opzetten.

Slaapmatje
Het isolatiematje maakte plaats voor schuimrubber, het schuimrubber voor self inflating, wat op zijn beurt weer plaats maakte voor een lichtgewicht luchtbedje. Onze eerste levensloopverlof naar Amerika namen we de eerste generatie Neo Air mee. Het kraakte, maar het was super lichtgewicht en veel comfortabeler dan de self inflating matten. Ik kon na het fietsen toen nog wel de puf opbrengen om een matje op te blazen, maar was de reis erna blij met het minuscuul kleine pompje op batterijen dat we toen erbij konden kopen. Deze reis gaat de opvolger mee: Therm-A-Rest Neo Air Topo. Een mat die het comfort heeft van een luchtbed, maar ook gebruik maakt van self inflating technieken. Een nieuw type ventiel voorkomt leeglopen bij het opblazen. Ook voor deze mat is er zo'n mooi klein lichtgewicht pompje op batterijen, en dit keer wordt het bedje daarmee niet alleen heerlijk voor ons opgeblazen, maar 's ochtends ook leeg gezogen!

Slaapzak

Mijn eerste slaapzak, die nog meeging toen ik 15 was, was blauw en had een wereldkaart print op de stof. Dat betekende niet dat hij geschikt was voor wereldreizen. Het was een dikke rol achterop mijn fiets, en de kunststof vulling hield me zelfs in de zomer nauwelijks warm. Ik ben blij met mijn mooie donzen 3 seizoenenslaapzak, die zo dik is dat we er vaak maar één meenemen in combinatie met een lakenzak. (zijde is licht, droogt snel en neemt weinig ruimte in in de tassen) Deze reis verwachten we nog temperaturen rond het vriespunt... twee slaapzakken mee is dus geen luxe.

Koken
Mijn eerste pannen set bestond uit 2 aluminium pannen met een deksel die ook als braadpan kon dienen. Een los greepje, en een blauw plastic riempje om het geheel in de tas bij elkaar te houden. Een "stapelring" maakte het mogelijk om op één camping gasbrandertje een torentje op te bouwen. De bovenste pan werd dan nauwelijks warm, dus in de praktijk werkte dat niet echt. Ons lichtgewicht pannensetje van de eerste Amerika reis hebben we inmiddels vervangen. De tefal laag was stuk en inmiddels is bekend dat een beschadigde tefal erg ongezond is. Maar lichtgewicht pannen zonder tefal vind je niet zo makkelijk! De set die we nu hebben heeft 3 kookpannen en een braadpan, we gaan daarvan alleen een kookpan en een braadpan meenemen. Dat is genoeg en dan toch lichtgewicht :-)

We blijven trouw aan de Coleman Feather benzinebrander. Overal brandstof kunnen kopen is fijn, snelheid van koken op een (hete) benzine vlam en bij te vullen als hij voor het koken bijna leeg is, maar nog niet helemaal.

Navigatie
Toen ik 15 waren we aangewezen op landkaarten. Die waren weinig praktisch en scheurden in de wind en regen. We hadden nog niet eens een stuurtas met doorzichtig vak voor de kaart...Dat betekende dat we met behulp van borden en fiets paddenstoelen naar de volgende plaats moesten zien te komen. Bij twijfel afstappen om de kaart te bestuderen. En geen telefoon met GPS om te bepalen waar je bent, dus goed opletten op kenmerkende punten in je omgeving was pure noodzaak.

Nu hebben we nog steeds kaarten mee, maar die zijn geplastificeerd en zijn zo opgezet dat een deelkaartje van ca. een halve dagetappe precies achter het venster van het kaarten vak past. En bij twijfel...hebben we fietsnavigatie met de route erin. (Garmin Edge 1030 en Explore). De GPS laat altijd precies zien waar we zijn en onze fiets heeft zelfs een USB poort die is aangesloten op de dynamo, om de navigatie zo nodig op te laden onder het rijden. En dat niet alleen: als we bereik hebben wordt de route automatisch ge-upload om achteraf precies te weten hoe we zijn gereden.

Bloggen

In 1978 hield je thuis blijvers op de hoogte met een ansicht kaart. Die eerste fietsvakantie was ook mijn eerste vakantie zonder ouders. Het vrijheidsgevoel werd mede veroorzaakt omdat je echt uit zicht van je ouders was en helemaal voor jezelf moest zorgen. We hadden immers geen telefoon bij ons, minimaal eens per week bellen was de opdracht die ik van mijn moeder meekreeg. Maar dan moesten we wel een telefooncel vinden en voldoende kwartjes bij ons hebben!
Om een beetje gemakkelijk te kunnen typen op ons blog neem ik dit keer geen tablet meer mee. In plaats daarvan heb ik me getrakteerd op een mooi klein opvouwbaar toetsenbord. Opgevouwen is 't ie nauwelijks groter dan mijn telefoon, maar uitgevouwen heb ik toetsen van normale omvang en zelfs een muisfunctie op mijn telefoon.

Foto's kon je niet direct bekijken, of alvast delen met thuis. Het analoge filmpje moest immers na afloop eerst ontwikkeld en afgedrukt worden. Dat duurde al gauw een of twee weken gespannen wachten op het resultaat. Om ze te delen moest je bij elkaar zijn en ze samen bekijken, want foto's laten afdrukken was best duur! Nu kunnen we de foto's eenvoudig op de telefoon of op internet zetten. Ik kan ze zelfs bewerken of samenvoegen tot een collage met mijn Panasonic TZ90. Maar voor de fotografen: dit toestel heb ik zeker ook uitgezocht vanwege de krachtige optische zoom en goede lens. Dat geeft toch nog altijd een beter resultaat dan de digitale variant.