Bijzondere ontmoetingen

Highway 17 loopt als een soort van rode draad door de Atlantic Coast Route. Het is een vreselijke weg, druk verkeer en (te) weinig ruimte voor fietsers. De routemakers hebben hun best gedaan ons zoveel mogelijk van deze weg af te houden. Soms leidt dat tot enorme omwegen, zoals de lus van 42 km door de Wambaw Swamp Wilderness waarmee we zo’n 14 km van de Hwy 17 kunnen omzeilen. We hebben het er voor over. Het is heerlijk rustig fietsen door de moerassige bossen. Behalve als we even afstappen, dan worden we onmiddellijk belaagd door muggen. We sprayen onszelf in van top tot teen, zeker ook op de fietsbroeken want daar steken de beestjes makkelijk doorheen. 

Afstappen doen we onder andere als onze telefoons alarmerend beginnen te piepen. Ongevraagd bericht de FBI ons dat zich in het gebied waar wij zijn een zeer gevaarlijke voortvluchtige man bevindt. Kennelijk wordt dit bericht, met een signalement, naar alle telefoontoestellen binnen een bepaald bereik gestuurd. 

blue bird

In dit moerasgebied is een US Bosbeheer kampeerterrein waar we bedacht hadden te gaan kamperen. Als we het terrein oprijden worden we door een automobiliste door het open raam van haar auto gewaarschuwd voor de gevaarlijke voortvluchtige man. Het kampeerterrein blijkt niet helemaal wat we verwacht hadden. De kampeerders lijken eerder semi-permanente bewoners dan vakantievierende toeristen. Er is een outhouse maar echt te goor om je behoefte te doen. En, nog lastiger, er is geen water. Een beetje twijfelend wat te doen, lopen we langs een tent waar twee vrouwen zitten die ons nogmaals waarschuwen voor een gevaarlijke man die hier ergens rondloopt. Vervolgens vragen ze of we een kampeerplekje zoeken, achter hun tent is nog wel ruimte wijzen ze uitnodigend. Wel veel muggen, zeg ik, wild om me heen wapperend en meppend. Ach, zegt Shiki lachend, het is hier veel minder erg dan op onze vorige plek. Zij en haar vrouw zijn hier inmiddels twee weken; officieel mag je hier niet langer dan twee weken staan maar ze hebben geen plannen te vertrekken. Beide dames, zeker 20 jaar jonger dan wij, zien eruit alsof ze de zelfkant van het leven hebben ervaren, genieten nu van de rust in de natuur en leven bij de dag. Hoe komen jullie aan water, vragen wij nieuwsgierig. Er “woont” op het terrein ook een aardige man met een truck, af en toe kunnen ze met hem meerijden voor boodschappen en water, 16 km verderop. We krijgen van hen een grote fles water, voldoende om onze instant noedelsoep in te koken en nog een kopje koffie toe te maken. Juist als we aan de koffie zitten roept Shiki dat het eten klaar is, rijst met bonen en corned beef. We bedanken, we hebben net gegeten. Ach, zegt ze teleurgesteld, ik had eerder moeten waarschuwen dat ik aan het koken was. We drinken onze koffie bij hun tentje op. De vriendelijke waterman komt er ook bijzitten en eet mee. Gezellig met ons vijven om een muggen-verdrijvend kampvuurtje. Er worden tips uitgewisseld over handige apps voor mensen met een nomadisch bestaan en hoe je aan coupons voor gratis maaltijden kunt komen. ‘s Avonds in ons tentje liggend horen we eerst helikopters, later luid blaffende honden, en dan een harde knal. Dan is het stil. De volgende ochtend nog even een babbel met onze buurvrouwen. Zeker weten dat dat een pistoolschot was, zegt de vrouw van Shiki (ben haar naam vergeten): “I am a city girl, I am used to that sound.” Misschien werd de voortvluchtige man gevonden van wie we inmiddels weten dat het een vuurwapengevaarlijke zedendelinquent betreft. We worden hartelijk door de twee vrouwen uitgezwaaid en zijn nog lange tijd stil van deze bijzondere ontmoeting. Even werden we deelgenoot gemaakt van een wereld waar wij totaal geen deel van uitmaken. Blij dat we vanavond weer kunnen douchen. Onder de indruk van de opgewektheid en hartelijkheid van twee vrouwen die weinig hebben en al blij zijn met een rustig plekje tussen de muggen.

16 kilometer verderop drinken we een kopje koffie bij een benzinepomp. Als we weer opstappen worden we aangesproken door een man die staat te tanken. Of we gehoord hadden dat er een voortvluchtige in deze regio rondliep. We hoeven niet bang meer te zijn, hij is gisterenavond opgepakt, iets verderop in Berkely county. Vlakbij ons kampeerterrein. We vinden het wel bijzonder hoe iedereen op de hoogte is van een voortvluchtige. In Nederland wordt wel bekend gemaakt wanneer er een tbs-er ontsnapt is maar ik geloof niet dat iedereen op straat elkaar waarschuwt en de politie een alarm naar alle mobiele telefoons stuurt.

live oaks in Georgetown

Over de volgende etappes kan ik kort zijn. Het regent veel, het waait hard, het is koud (!), we rijden door een zeer toeristisch kustgebied en het ziet er troosteloos uit. Het is ook Memorial Weekend, een lang weekend waarin veel Amerikanen op pad gaan. Dat is natuurlijk een leuk uitje, zeker als je weet hoe weinig vakantiedagen de Amerikanen hebben. Maar de tekst die we op borden zien komt toch wat vreemd over: Happy Memorial Day. 

blij met een onderkomen in Little River

Liesbeth heeft in dit weer geen zin om te stoppen bij het passeren van weer een nieuwe staatsgrens

Om onszelf wat op te peppen gaan we, na weer een dag in de regen, ‘s avonds in Little River op zoek naar een leuke kroeg. Op Google Maps vind ik de Star Tavern, vlakbij ons motel, met elke avond live muziek. Het wordt een absolute voltreffer. Heel 60+ Little River leeft zich uit op de dansvloer tijdens het bij onze generatie passende optreden van het lokale bandje de Fabulous FishHeads. Wij worden uitgenodigd mee te swingen, op onze fietsschoenen. Liesbeth staat te dansen met een iets jongere versie van Jenny Arean terwijl ik een dubbelgangster van een collega tref. De zangeres van de band vertelt dat ze vereerd is met een celebrity in het publiek: Tom Hanks. Grapje, denk ik, zal wel een dubbelganger zijn. Totdat ik hem echt zie. Niet zo staren, dat is onbeleefd, zegt Liesbeth vermanend. Ze heeft gelijk. Maar hoe kan ik niet staren als mijn favoriete acteur op nog geen drie meter bij mij vandaan een biertje staat te drinken? Foto’s maken is zeker zo onbeleefd dus alleen onopvallend een besmuikt snel kiekje. En zo figureert Tom Hanks dus twee keer in ons blog. Eerst als Forrest Gump, garnalenvisser in Bayou La Battre en nu als zichzelf in de Star Tavern, Little River, bij de Fabulous FishHeads. 

op een veerboot voert een familie meeuwen, tot ongenoegen van de kapitein 

botenflat in toeristische badplaats

poging tot zonsondergang in Surf City 

Aan de Atlantic Coast

Vanuit Saint Augustine stappen we vol goede zin weer op de fiets. De route brengt ons weer naar zee. We verlaten de stad en komen op de South Ponte Vedra Boulevard. Een kaarsrechte haast eindeloze weg met rechts de zee, die we af en toe te zien krijgen, en links, als de bebouwing afneemt een mooi natuurgebied. In één van de laatste mogelijkheden voor langere tijd drinken we nog wat. Al best een beetje moe; de wind heeft namenlijk nog niet begrepen dat ie vanaf vandaag méé zou werken. We raken in gesprek met een man, gezeten aan één van de drie picknick tafels. Hij is zó enthousiast ons te ontmoeten dat het wel weer leuk wordt om op zijn vragen over de route en de fietsen in te gaan. Als we weer verder gaan, komt hij de fietsen uitgebreid bewonderen.

Na een aantal km is er een vogeluitkijkpunt over het natuurpark links. We stoppen, staat daar dezelfde man in zijn pickup truck. Hij is net over ons aan het appen naar een vriend meldt hij. Hij heeft een camera met enorme telelens op zijn buik hangen en vertelt graag over de vogels die we zien. Bij het afscheid  drukt hij ons op het hart te bellen als we hulp nodig hebben. Hij springt met alle plezier voor ons in de pick-up.

Aan het einde van de boulevard rijden we Jacksonville in, waar we een trein willen pakken om wat meer rust te krijgen in onze planning. Een flinke industriestad, de wegen worden weer breed en druk, halverwege de oprit van een fly-over ontdekken we dat we onderlangs moesten. We keren en spookrijden terug over de vluchtstrook. Best eng, maar het is net even rustig en we komen veilig en tijdig aan op het station, mede doordat de intercity vertraagd blijkt. We hebben zelfs de trappers los laten draaien toen we langs een fietsenwinkel kwamen, voor het geval de fietsen in een doos moeten, dat is nl. per trein anders in de VS. En zo begint ons treinavontuur!

De trein laat nog ca. 30 minuten op zich wachten zegt het bord. Welwillend helpt de vriendelijke dame achter het loket ons aan kaartjes voor onszelf en de fietsen.  Naast de twee of drie loketten is een incheck voor bagage, daar worden we geacht de bagage (max 2 stuks + de fiets) af te geven die niet mee de coupe in kan. (max 2 stuks met vastgestelde afmetingen.) Een even zo vriendelijke man gunt ons alle tijd om de bagage te ordenen voor de treinreis (3 tassen in een plunjezak, de andere gevuld met e-reader, vest, wat te eten). De plunjezakken, die we ook voor het vliegtuig gebruiken, worden gewogen, de fietsen worden getagd. We krijgen ontvangstbewijzen voor bagage en fietsen. We mogen de fietsen wel zelf naar de trein brengen, maar graag klaar staan als de trein komt en achter de bagageman aan, die de ingecheckte bagage naar de trein rijdt net als op het vliegveld.

We staan klaar op het perron als wordt omgeroepen dat de trein eraan komt, de mensen komen uit de wachtkamer. Enkele minuten later wordt omgeroepen dat de trein vlak voor het station stil staat en nog niet helder is wanneer hij kan binnenrijden. Wil iedereen svp weer terug naar de wachtkamer? Volgzaam gaat het merendeel weer braaf naar binnen. Wij raken in gesprek met een stel uit Duitsland. Zij helpen me om nog een telefoonnummer van een hotel op te zoeken. Het lukt zelfs om nog vanaf het perron een hotelkamer te boeken vòòr de trein arriveert. Fijn, want we zullen pas laat aankomen in Charleston!

De trein komt nu toch heus. De passagiers worden in een rij van 2 opgesteld door de kordate lokettiste. Wij gaan achter de bagagekar aan naar het eind van de trein. Met moeite, maar vereende krachten, worden de fietsen ca. 1 m omhoog gehesen de wagon in. Geen trappetje of lift om daarbij te helpen. De lokettiste brengt de lege bagagekar met ons erin terug naar de wagon, waar alle passagiers nog braaf in de rij staan te wachten om in te stappen. Wij mogen vooraan en krijgen op het hart gedrukt dat we aan de conductrice moeten vertellen dat we met fietsen reizen en straks als eerste moeten uitstappen om geen vertraging te veroorzaken.

Bij het instappen worden de plaatsen toegewezen, de conductrice maakt aantekeningen op een lijstje met de plaatsnummers in de wagon. Wij mogen stoel 56 en 57. Bij binnenkomst blijken alle raamplaatsen in de wagon bezet, inclusief die van ons. Lijstjes geven niet altijd de werkelijkheid weer, het lijkt wel business intelligence! Op onze aarzelende blikken snapt de dame die onze plek bezet heeft dat wij graag bij elkaar zitten en gaat zelf ergens anders zitten...tot er weer iemand komt denk ik? Je begrijpt dat wij niet de enigen zijn die zijn plek bezet vindt, het duurt even voor iedereen zit. De conductrice moet hier en daar nog ingrijpen om lijst en werkelijkheid te laten aansluiten.

De trein vertrekt en terwijl wij ons boek pakken is het personeel druk bezig om boven ieders stoel de handgeschreven kaartjes bij te werken met de bestemming van de passagier. Als je op het eerst volgende station eruit moet wordt het kaartje omgevouwen, althans dat is mijn aanname voor deze actie. Met de korte afstanden tussen stations zou dit systeem in Nederland voor complete chaos zorgen, hier maar een beetje...Als het treinpersoneel weg is gaan verschillende mensen op een mooiere plek zitten, sommigen nemen het kaartje boven hun stoel mee, anderen niet. Risico is dat je niet tijdig wordt gewaarschuwd om uit te stappen.

Na een reis van een uur of 4 komen we zonder verdere problemen op de bestemming en fietsen in het donker tevreden naar het motel vlak bij het station. De trein van 17.06u zou om 21.30u aankomen, dat werd 23.30u. Om 24.00u zijn we bij het motel, niet een heel goed, maar we hebben een bed en zijn een paar honderd km opgeschoten, in een dag!

Wie net als ik vroeger aan de buis gekluisterd zat als de serie North and South op TV was, weet dat Charleston een grote rol had in de Amerikaanse burgeroorlog. In deze naar Charles II van Engeland genoemde plaats, die eerst Charles Town heette, werd flink in slaven gehandeld voor katoen- en rijstplantages.  Uiteindelijk werd in Charleston het verdrag getekend met de Amerikaans Unie om de slavenimport te verbieden. 

In het straatbeeld zijn zowel de rijke huizen als - in mindere mate - de slavenverblijven terug te vinden. Na zelf wat te hebben rondgefietst stappen we op een toeristische paardenrijtuig. Onze gids is in het schoolseizoen geschiedenisdocent aan de universiteit. Ze vertelt graag en weet veel. We rijden langs veel ook uit films en series bekende oude huizen, waaronder het huis van de Hazard family uit voornoemde serie. Altijd politiek correct ook de kant van de slaaf gemaakten - ze zeggen hier enslaved - vertellend. Zo wijst ze er onder andere op dat de meeste zwarten de achternaam dragen van de slavenhoudersfamilie waar ze voor werkten. Een naam die dus niets betekent in hun eigen afstamming. Ook zijn vrijwel al die mooie statige huizen door zwarte handen gebouwd. Goed om te bedenken als je rond kijkt, maar ook dan een heerlijke stad voor een rustdag van twee fietstoeristen!

Schakelen

Voor fietsers, oké en automobilisten met het al oude slimme pookje, is het een bekend gegeven dat op tijd de juiste versnelling vinden van het grootste belang is om het doel te halen en het materiaal niet stuk te maken. Dat geldt bij het beklimmen van bergen, bij het dalen, bij het optrekken en stoppen, en ook zeer voor onszelf deze reis. Nu we de Southern Tier hebben volbracht en ons opmaken voor een volgende fase: de Atlantic Coast Trail, nemen we even tijd om te schakelen. 

Rohloff naaf

Onze Southern Tier werd gekenmerkt door héél veel schakelen. We gingen van goed voorbereide vakantie naar pandemie, van verdriet over twee overlijdens naar hervatten van het fietsen, onderweg nog zo een triest bericht van het klimongeval in Friesland van een familievriendin van de Gerbrandy's. Al met al reden we met een schaduw in de brandende zon. Schakelen.

Om ons heen kijkend, al die indrukken, al die verschillen met thuis, werden we wel weer vrolijk: wie lacht niet die de mens beziet. Daarom hier nog een paar observaties die vast niet helemaal waardeoordeelvrij zijn...excuus bij voorbaat, graag even mee schakelen.

Auto centraal

Het doet heel veel als je de auto overal centraal stelt. Trottoirs lopen voor een gebouw of huis, maar vaak niet door naar een volgend gebouw. Je loopt immers alleen van en naar de auto. De bekende shoppingmall is meestal een enorme parkeerplaats met grote, ver uit elkaar liggende, gebouwen er omheen, niet zoals bij ons één groot gebouw met veel winkels. Immers vrijwel ieder etablissement heeft langszij ook een drive-through loket nodig...Hierdoor zijn veel steden en plaatsen erg ongezellig en hebben verkoopsters soms geen aandacht voor je omdat er een rij auto's aan haar andere kant staat. Oude (zeg ca 200 jaar oud) plaatsen uitgezonderd. We hopen dat Adam in Austin in zijn strijd voor meer ruimte voor de fiets meer kan bereiken dan een enkel fietspad.

Fiets in opmars

Op veel plaatsen begint het bewustzijn te ontstaan dat een fiets geen speelgoed is dat op de stoep thuis hoort, maar een volwaardige verkeersdeelnemer, die voorzieningen nodig heeft. Op de shoulder zien we steeds vaker de tekst bike lane. Borden met share the road. Of op de linkerbaan een grote fietssymbool en borden Cyclists May Use Full Lane. Maar je merkt dat de automobilisten daar nog niet allemaal aan willen. Soms scheert een auto rakelings langs. Amerikaanse fietsers zelf moeten ook wennen dat ze een plek op de weg hebben. We gaan menig fietser voorbij op een comfortabele bike lane, naast ons stoep op en af hotsend en slingerend om lantarenpalen en kliko's. De omslag gaat even duren... Vandaag werden we enthousiast als oude bekenden nageroepen door de man die we vanmorgen inhaalden. Hey met you on the bike this morning!

Amerika is grappig.

Zoveel kleine dingen om je dag op te fleuren. Een verkoopster die zingend achter de kassa staat en na een praatje zegt Aai just loaave your aeeccent. AaI could listen to you taaalk aaall daaay.

Als je bezweet om water vraagt bij een benzinepomp, en dat zit niet op hun soda fountain, O just fill it up with ice baby.

De roos die Annemarie en ik op moederdag kregen in een restaurant in the middle of nowhere.

Restauranthouders die aannemen dat er mannen bij horen: are you just by yourself today ladies?

Of een kassière die bij het bestellen van een salade zegt dat er beslist twee zakjes dressing nodig zijn, I know our salads ma'm!

Hier in Saint Augustine voelen we ons op vakantie. Stad en boulevard slenteren, cocktail drinken en strandbezoek. Vanavond lekker uit eten met Dan en zijn vrouw. Dan hebben we onderweg ontmoet in Texas, zijn vrouw sluit vandaag aan voor een stuk van de Atlantic Trail. Deel twee van de reis gaan we ontspannen hebben we elkaar beloofd! Wel doorgaan, maar niet doorzetten, schakelen dus.

Zeekoe aan de kade:

Klein natuurwondertje gewoon op straat:

Nee dit is niet Haamstede

Laatste loodjes Southern Tier

Het is maar een kort ritje naar Gainesville en dat komt goed uit. Er mist een schroefje in Liesbeths brillepootje en in Gainesville is wel een opticien te vinden. Daarna hebben we nog tijd over voor een bezoekje aan het Sweetwater Wetlandspark waar we niet alleen veel alligators maar ook diverse vreemde vogels spotten. Het is een heerlijk relaxed dagje, zo zou vakantie nu moeten zijn, bedenken we…

De volgende dag wacht ons een langere rit van rond de 100 km. Aangezien het landschap in Florida niet vlak is, en de temperatuur inmiddels rond 10 uur ‘s ochtends al ruim boven de 30 C stijgt, zie ik er een beetje tegen op. Maar wat blijkt, voor het eerst sinds we op 1 april New Mexico verlieten, staat er een vriendelijke westenwind. De route loopt bovendien over een mooie beschutte trail (geasfalteerd wandel - en fietspad) al was het even zoeken hoe er op te komen via een soort mtb-pad, en zonder al te veel inspanning bereiken we Palatka. We constateren dat als we nergens last van hebben (wind, onweer, hitte, lekke banden, knieën), het fietsen ons heel makkelijk afgaat. 

De laatste etappe naar Saint Augustine blaast de wind weer vertrouwd uit het oosten. Maar het is ons zegetochtje, we bereiken de finish van de Southern Tier, champagne al in gedachten, en rijden bovendien wederom op een fraai en grotendeels beschut fietspad. Bij een picknickplaats zit een hagedisje zijn verleidingstrucje schaamteloos te tonen.

Het is nog niet het eind van onze fietstocht, we willen immers nog door over de Atlantic Coast Route naar Washington DC. Maar deze mijlpaal mag wel even goed gevierd worden. In Saint Augustine organiseren we daarom ons eigen applaus door aan voorbijgangers te vertellen dat we de cross-country rit hebben volbracht en te vragen of ze ons op de foto willen zetten. Mevrouw blijkt geboren in Hoogezand-Sappemeer, op haar 7e naar de VS verhuisd. Haar man is hier geboren maar zijn ouders kwamen uit Friesland. We krijgen ons applaus en felicitaties met een paar Nederlandse woordjes erbij. Maar de foto is niet zo mooi, dus even later herhalen we deze act nog een keer en oogsten we wederom veel bewondering. We voelen ons trots en voldaan. Maar ook moe en aarzelend. Hoewel de laatste loodjes van de Southern Tier eigenlijk heel aangenaam waren, vragen we ons af hoe we verder gaan op deze reis die toch fors zwaarder blijkt dan gehoopt. Eerst maar eens een paar dagen bijkomen hier in Saint Augustine, als oudste stad van de VS een leuke toeristische pleisterplaats.