Toen we de Transam fietsten hebben we voor het eerst bij een Subway gegeten. Daar leerden we dat die naam niets met metro's van doen heeft maar dat sub een ander woord is voor broodje. Al ver vôôr New Orleans leren we weer een nieuwe term voor broodje. Tijdens de streetcar staking in 1929 werden op de French Market broodjes aangeboden aan stakende, vooral zwarte, arme medewerkers, die de basis vormen van het huidige New Orleans streetfood. Dit heeft de naam Po'boy (poor boy) opgeleverd. Onze eerste Po'boy leek trouwens qua beleg verdacht veel op alle fastfood broodjes in de VS: sla, tomaat ui, augurk...
We rijden al even door de delta van de Mississippi als we Baton Rouge naderen. De rivier zien we zelden, maar wat we wel zien is dat er enorm veel industrie is. De aanrijdroute naar deze hoofdstad van Louisiana leidt ons urenlang langs enorme hoeveelheden chemische bedrijven. Pernis is er niets bij! Of je nu de Mississippi kent uit films als brede rivier met radarboten, of van de hit van Pussycat in de vorige eeuw...de werkelijkheid is erg anders.
Het grootste deel van de stad dat wij zien heeft erbarmelijk slechte wegen, we moeten oppassen om in het drukke verkeer niet in de gaten en gleuven ten val te komen. Dewaine, onze warmshowersgastheer, vertelt een dag later dat alle wegen hier erg veel onderhoud nodig hebben omdat de bodem in Louisiana zo moerassig is. Tot we de state capital building naderen. Dan is alles ineens tiptop natuurlijk.
We logeren in een hotel in een buitenwijk, maar het drukke verkeer nodigt niet uit tot foto's maken. We stoppen wel even voor ijskoffie in een koffie en thee tentje. Our espresso has a weird taste ma'm, I advise you not to take that.
Van Baton Rouge gaat het door naar Lutcher. Daar hebben we een warmshoweradres, de enige optie in de wijde omtrek. Dewaine en zijn vrouw Stephanie zijn zeer gastvrij en meer dan bereid om ons desgevraagd in te wijden in het Crawfish eten. 's Morgens een onbijt met grits, een ander lokaal gerecht. Of we dat kennen? Het duurt even tot ik me realiseer dat het gruttenpap is, een favoriet dessert van mijn vader. Aangevuld met..er werd gevraagd wat we van thuis missen...een heerlijk gekookt eitje.
Vanuit Lutcher komen we al na ca 10 km op een prachtig aangelegd fietspad over de dijk van de rivier, dat ons helemaal naar New Orleans brengt. Af en toe rivier, maar ook hier vooral veel industrie. Het fietspad klimt en daalt over en onder grote leidingen. Bij autowegen een goed gebruik om dan even te toeteren, de infra afdeling hier is even vergeten dat fietsen in het algemeen geen claxon hebben.
In New Orleans worden we begroet door maar liefst twee elkaar passrende treinen van Amerikaanse lengte (ca 100 wagons). We wachten ca 10 minuten in een schaduw naast de weg om het spoor over te kunnen de stad in via een prachtig stadspark dat ons erg aan het Vondelpark deed denken.
We rijden de stad in door het Garden Quarter, prachte boomrijke lanen met grote oude statige gebouwen, maar onze "vrije dag" brengen we vooral door in het French Quarter met prachtig gedecoreerde huizen.
In Louisiana wordt Frans carnaval 'Mardi Gras' gevierd. In ruil voor een kralenketting - en we zagen er veel zelfs in de berm langs wegen! - tillen meisjes dan hun shirtje op. Erg onamerikaans!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten