Stay safe in Louisiana

We laten Texas achter ons op een weg met een zeer smalle "shoulder" en zwaar vracht verkeer. Met name de zgn. logging trucks zijn berucht, te zwaar om te remmen en niet altijd in staat of bereid om uit te wijken voor fietsers. Als we zelf willen plaatsmaken moeten we over de zgn ramble strip rijden die slaperige chauffeurs moet wakker schudden als ze van de weg dreigen te raken. Doet denken aan Nieuw Zeeland. Eigenlijk is het enkel op dit soort wegen dat we het eens zijn met de waarschuwingen van vele Amerikanen dat we iets heel gevaarlijks doen, blij met de spiegels.

Louisiana heeft veel inloed van de Franse pioniers gehad en maakte ooit deel uit van het veel grotere Nieuw Frankrijk. Nog steeds wordt er door bepaalde groepen Frans gesproken, al horen wij dat nergens, borden zijn af en toe tweetalig.

Ook in het landschap zien we duidelijk Franse invloeden, wie ooit in Frankrijk gefietst heeft herkent de strowielen meteen.

De temperatuur wordt lekker zomers. In de middag tegen de 30 graden en eindelijk wat vriendelijkere wind geven een vertrouwd (fiets)vakantiegevoel. 

We pauzeren in een plaatsje DeRidder. Als we even stoppen bij een supermarkt waarvan we weten dat er een cafe in is, worden we op de parkeerplaats door een vrouw vanuit een auto aangesproken. Of we iets zoeken. Nou, een plek met goede koffie! Ze zegt, hier hebben ze inderdaad koffie en goede koolhydraten, maar voor goede koffie weet ze een cafe speciaal gericht op fietsers. Op haar aanwijzingen belanden we in het flat tire cafe. Als je een lekke band hebt moet je een kop koffie nemen, de band plakken en verder fietsen is een wijsheid aan de muur. De kofie is goed, de muffin ook, maar de lekke band van Annemarie vlak na dat plaatsje klopte niet helemaal...

Onze eerste overnachting in deze Europees aandoende groene omgeving is in Merryville. Daar mogen fietsers of een tentje opzetten, of tegen een kleine bijdrage gebruik maken van de cabin. Met dreigend onweer - en we weten inmiddels hoe het kan spoken hier - maken we dankbaar gebruik van de cabin. Alles is opgezet door het plaatselijke museum. Via sms te boeken. Wanda komt gauw kijken als ik meld dat we gearriveerd zijn en doet, al heeft ze de kleinkinderen op bezoek, graag kort het museum voor ons open. Ze babbelt honderd uit en maakt ons wegwijs in een dorp met ca 600 inwoners, dat zeer overzichtelijk is voor mensen die het continent overfietsen. Uit de twee diner opties kiezen we de dichtstbijzijnde, Stu's Burger Place. We zitten net achter de maaltijd als Annemarie grapt dat het hele dorp er wel zo'n beetje verzameld is (ca 10 klanten). Op mijn licht afremmende geluid zegt ze: Wie mis je dan nog? Ik zeg Wanda. Nog geen minuut later staat Wanda naast ons tafeltje om te vragen of we in de morgen nog uitgebreider het museum willen bezoeken. We slaan vriendelijk af. Als we in bed liggen en de regen hard over het metalen dak roffelt zijn we zeer blij met de luxe verzorging!

Voor de bibliotheek staat zelfs een bank met gratis wifi op zonnenenergie. Helaas blijkt er in de ochtend geen bereik te zijn, maar we hebben het wachtwoord van het naastgelegen hamburger tentje nog :-)

Crawfish is erg populair hier. Wij dineren in Oberlin in een crawfish shack maar zitten wat vervreemd te kijken naar de enorme schalen kreeftjes en grote prullenbakken op tafel. Nog nooit zelf een kreeft gefileerd houden we het voorzichtig op pizza. De kreeft kan later nog. De dag erna rijden we ineens tussen rijstvelden, waartussen in enorme plassen rivierkreeft wordt gekweekt en gevist in Aziatisch aandoende bootjes. Louisiana is zo vlak als Nederland en zeker zo groen. Of moet ik zeggen als Cambodja?

We zien geregeld enorme installaties met silo's.  Wij hebben geen idee wat hier verwerkt wordt. Wie ons kan vertellen waar dit voor dient?

We kamperen in het Chicot State Park, veel bos, maar vooral ook veel water geven mooie plaatjes. Amerikanen brengen in dit park weekenden door met kinderen en vrienden caravans, barbeque, motorboten. We wijken een beetje af met onze fietsen, tentje en benzinebrandertje, maar worden verschillende keren met interesse aangesproken.

Eenmaal het park uit rijden we richting de delta van de Mississippi. Veel Nederlandser wordt het niet: links water, rechts een sloot met bruggetjes naar huizen. Die sloot helpt ons bij een ander gevaar dan het verkeer: in deze regio worden we geregeld nagejaagd door honden, die blaffend een erf afrennen als we passeren. Deze dag wel meer dan 15 keer, een keer zelfs door drie tegelijk. We rijden zo goed mogelijk door en ik roep met mijn diepe altstem STAY! en wijs terug naar het erf waar ze afkomen. Tot nog toe werkt dat, maar als het moet hebben we een pepperspray achter de hand. Dat mag in de VS, te koop bij de sportafdeling van de Walmart. Voor hardlopende vrouwen...hopelijk hebben we het niet echt nodig!

We stoppen bij het Truckers Plaza, een winkel, liquor store, tankstation, restaurant en casino bij elkaar. De eigenaar is fietsers graag ten dienste, je mag er je tent opzetten en hij heeft voor de truckers toch al een douche en toilet. Bij binnenkomst komt de man ons bekend voor. Voor de liefhebbers van australische serie McLeods Daughters: we waren te gast bij Harry, de buurman en eigenaar van Killarny. Bijkomend voordeel: een liquor store mag biertjes per stuk verkopen. Dat mag een andere winkel in de VS niet en een sixpack is ons echt wat teveel.

Het Nederlandse plaatje wordt steeds kloppender, akkers met rechte voren, dijkjes met vee erop. Een man op een quad stopt voor een praatje, alles is very peaceful. Je kunt hier overal aanbellen voor een bed of hulp. Iedereen kent elkaar. Meer oost of west is dat wel anders! Grappig dat horen we nl. al een week of zes. Veel Amerikanen verlaten de eigen county nooit en wantrouwen het onbekende lijkt het, maar wij ontmoeten in alle counties vooral vriendelijke mensen. Ook fietsen is onbekend en dus gevaarlijk, maar ze stappen rustig zonder helm op een motorfiets...

Het zo vriendelijke Louisiana kent nog een gevaar. Ik zag in Texas een keer een slang over de weg oversteken, vanmorgen zag ik een heuse alligator, van 1 m lang. Hij was weg voor ik de foto kon maken, maar hier zat ie, op de waterkant. Wanda heeft ons voorgelicht over alligators, gewoon laten doorlopen. Ze vertelde daarbij dat stropers meestal de staart afsnijden, en de rest laten liggen, zonde, de wangen en hals zijn veel malser wist ze met stelligheid te melden. Stay safe!