Hagel of sneeuw

Onweer, wind of regen, deren ons niet, wij kunnen er wel tegen. Zo begon een kinderliedje dat ik nog van mijn eerste lagere (zo heette de basisschool toen) schooljuf, juffrouw Dee, heb geleerd. Een liedje dat ik graag in mijn hoofd zing als ik in slecht weer fiets. Dan trap ik op de maat en kan dat uren volhouden.

Op de open vlaktes van Texas heeft het weer  vrij spel, windkracht 4 is dan al een behoorlijke storm, er komen enorme plensbuien voor en grote hagelstenen hebben het bord van de Historic Lodge in Sierra Blanca vernield. 

Er zijn nauwelijks bomen en maar om de ca.10 km een verdwaald teken van mensenhanden, bijvoorbeeld een reclamebord of vervallen schuur, zomaar ergens in het veld. Voor een idee van de omvang van Texas - de één na grootste staat van de VS - we hebben 20 geplande etappes van gemddeld 80 km nodig om deze staat te doorkruisen. Dat komt overeen met een fietstochtje naar Florence. Omdat we de wind in de VS nog kennen van de TransAm, toen we ploeterden door Kansas en Wyoming, fietsen we nu van west naar oost, wie niet sterk is moet slim zijn. 

Helaas hebben de weergoden bedacht dat wij in de weken dat we door Texas fietsen oostenwind hebben. We vertrekken vroeg uit Marfa, de wind wakkert vaak aan in de loop van de dag en het is een etappe van wel 96 km, lang voor ons doen. Bij vertrek is het een graad of 3, de wolken hangen laag, een bleke zon prikt er doorheen. We doen de lichten maar aan als we na een half uurtje echt in de wolken zijn. 

Na een paar uur wint de zon aan kracht. In de middag is het al gauw 27 graden, we gaan van winteroutfit naar zonnenbrandcreme.

In Marathon konden we vooraf geen kamer boeken, paasdrukte, maar op het tentenveld is altijd plek. Dat stemde al voorzichig optimistisch, maar de verwachting wordt overtroffen. We komen op een heuse en mooi aangelegde camping terecht. Een heel verschil met de kale RV-parks - camper terreinen - die we veel meer zien. Na ons tentje opgezet te hebben verwennen we ons met een Duits geinspireerd maal bij de lokale BBQ Brewery. Goed bier, American Pale Ale zeggen ze, met kruidige braadworst en salade. Een onwaarschijnlijk mooie zonsondergang beloont onze inspanningen van de dag.

Nog in het donker pakken we de tent op. Na het ontbijt is het licht en stappen op naar Sanderson. De lijven wat stram van de afgelopen dagen.  Het landschap verandert niet veel, maar met een bloemetje ervoor lijkt het nog wat. De bergen in de verte zijn inspiratie voor schilderijen. Tergend langzaam naderen we die bergen, het fietsen gaat nog niet echt lekker. Maar ineens rijden we er weer midden tussen. Prachtig, daar doe je het voor!

De wind trekt aan, het lijf was nog moe, weer een lekke band. Tot overmaat van ramp trekken dreigende onweerswolken samen. Als Annemarie stuk zit vind ik eindelijk weer kracht voor die laatste zware kilometers. Hagel of sneeuw, onweer wind of regen...

In Sanderson dubben we over de dag erna. In het liedje is het onweer wind of regen, maar morgen voorspellen ze onweer wind en regen. Het wordt wéér een lange etappe zonder services. Annemaries knieen hebben rust nodig. Bij de receptie vragen we of er een lift, of betaald vervoer, te regelen zou zijn. Probeer maar bij het tankstation morgenochtend. 

Als we klaar staan voor vertrek start een andere motelgast zijn pick-up. We trekken de stoute schoenen aan: Can I ask a bold question? Lang verhaal kort: Mike brengt ons graag naar Del Rio 120 mile (200 km) verderop langs de route. Hij moet toch nog boodschappen doen bij de Home Depot....als we even op hem willen wachten? Dat doen we graag. Een gezellige lange rit, gesprekken over werk, wapens en familie, lenig vragen over onze thuissituatie omzeilend, geven ruimte voor de fietsenmaker in Del Rio.We willen af van die lekke banden. Helaas heeft hij maar een set goede banden, maar er is ook slime voor in de binnenbanden, dat moet kleine gaatjes vanzelf dichten. Voor mij geldt: weg met banden die steentjes verzamelen, terug naar de vertrouwde Marathon Plus met keflar laag. Wie niet sterk is moet slim zijn!