We waren door Scott en Ann gewaarschuwd dat we in El Paso door wijken zouden moeten waar we ons niet altijd veilig zouden voelen, vriendelijk blijven en gewoon doorrijden is het advies. We zien inderdaad de minder rijke kant van de stad, passeren 2 Prins-Clausplein-achtige verkeerspleinen en belanden in industrieel gebied vlak aan de grens, het rode object op de foto staat in Mexico.
We zien arme wijken, een klein stukje met bouwvallen, overigens lijken de auto's hier duurder dan de huizen...maar voelen ons nergens onveilig gelukkig. Ondanks de vele auto's wordt er veel gefietst.
Op deze vermeende paasdag zijn veel gelegenheden dicht, of is het gewoon zondag ... Auto's voor de deur is een zeker teken van leven, we drinken koffie in een andere wereld, we horen enkel Spaans en iedereen zit om 11 u al aan de tortilla's, taco's en enchilada's. Wij nemen een empanada bij de koffie, een pasteitje met zoete vulling, nee dank u er hoeven geen tortilla chips bij....
Huizen worden weer luxer en maken geleidelijk weer plaats voor pecannotenboomgaarden. Altijd omringd door irrigatiekanalen die periodiek de hele boomgaard blank zetten.
Dit verhult een tijdje de ware aard van de ruige Chihuahua Desert waar El Paso in ligt. Het wordt steeds droger en als de bomen plaats maken voor omgeploegde akkers is er maar weinig wind nodig om flink stof te doen opwaaien. De Rio Grande, die we bij binnenkomst in El Paso oversteken, ligt droog omdat het water in reservoirs wordt opgevangen en bewaard tot het groeiseizoen. We zwaaien hier de Rio Grande gedag vanaf een brug voor El Paso.
We naderen al rond de lunch ons beoogde einddoel Tornillo en besluiten dat we in plaats van de campground met weinig voorzieningen (bring your own water) het zo ook wel redden tot Fort Hancock 20 mijl (32 km) verderop. Never waist a good tailwind is het motto. Aan de overkant komt een fietser ons tegemoet. Hij is al 3 uur bezig met het stukje dat wij er even bij gaan pakken, wat zal hij straks stuk zijn als hij El Paso bereikt! We lunchen in Tornillo, op zijn advies. Maar met een burger, frietjes en de eeuwige ijsbergsla met tomaat. Even geen zin in Mexicaans. We bereiken Fort Hancock zonder problemen. Een plaatsje van niets met niets, een verlopen motel tegenover een benzinestation. We hebben wel twee stoelen voor de kamer op de "veranda" en de benzinepomp verkoopt bier. Fijn om de dag zo af te ronden. We dineren met onze fietsers sandwich van brood met pindakaas en banaan. Onderweg hebben we immers al warm gegeten.
De dag erna is er een waarschuwing voor harde wind en hitte aan het eind van de middag. We moeten naar Sierra Blanca met een klim van 1000 voet (340 m) We staan extra vroeg op om zeker op tijd over te zijn. De fietsen staan ons voor de deur op te wachten met allebei een lekke voorband, Daar gaat ons goede voornemen! De wegen zijn vol scherpe steentjes en we laten ons eerste gevoel van vandalisme al gauw varen.
Eenmaal op weg warmt het al aardig op en is de harde wind er niet. De windwaarschuwing in het hoofd geeft enige druk, zeker als we nog een lekke band te verduren krijgen.
Eenmaal op weg warmt het al aardig op en is de harde wind er niet. De windwaarschuwing in het hoofd geeft enige druk, zeker als we nog een lekke band te verduren krijgen.
3 opmerkingen:
Heel leuk dit verslag uit Texas. “ Remember the Alamo! “. Deze rest area komt ons bekend voor.
Er zal nog veel Texas volgen. En als het moeilijk wordt zeggen we: “kom op, Marius en Hannie hebben het ook gedaan!” Groetjes van LenA
Hé meiden, super leuk en wat heerlijk om deze reisavonturen te lezen. Ik was het blog eigenlijk vergeten, vond het al wat karig op Strava: geen foto's en geen verslagjes. Toen bedacht ik me ineens dat jullie dit blog hebben! Echt genieten.
Een reactie posten