Stormy Weather

In New Orleans heb ik op de French Market een armbandje gekocht dat mij van mijn kniepijn gaat verlossen, beloofde de verkoper. Vervolgens vonden we in de Frenchmen Street een fietsenwinkel die ons aan nieuwe binnenbanden en velglint kon helpen. Een tijdje geleden kwam één van mijn velglinten onder de buitenband door naar buiten kruipen, heel bijzonder. Na consultatie met helpdesks Janine en Santos heb ik het probleem provisorisch op weten te lossen, maar een reservelint in de tassen kan geen kwaad. We zijn dus helemaal klaar voor het vervolg van onze reis. 

We verlaten New Orleans met een beetje spijt. Het is een geweldig leuke stad, we zouden er graag wat langer blijven, en het weer is nu niet bepaald geweldig om weer te gaan fietsen. Drukkend benauwd en er wordt veel regen verwacht. We hebben nog geen 10 km gefietst of Liesbeth heeft een lekke band. Nou ja zeg, zij rijdt op anti-lekbanden, is sinds Del Rio niet meer lek gereden, en de nieuwe binnenbanden waren vooral voor mij bedoeld. (Gelukkig heb ik de volgende dag ook een lekke band en is de tweede nieuwe binnenband wel voor mij.)

Als we op de trap van een kerk in de schaduw uit zitten te blazen komt er een bepakte fietser aan. Het blijkt de Franse Stéphane te zijn. Enige tijd geleden stonden we met hem op een zelfde kampeerplek. Hij stelt voor om de rest van de dag samen te fietsen en dat blijkt niet alleen heel gezellig maar ook onze redding. De laatste 30 kilometer worden we namelijk erg moe maar hij sleurt op kop ons door de pittige tegenwind. “Ze speed iez okay?” Ik hang aan het elastiek maar de lucht wordt pikzwart dus ja, racen maar. Precies bij aankomst bij een motel in Bay Saint Louis barst de hemel open. Als Stéphane ons niet op sleeptouw had genomen waren we zo’n 10 km eerder door het onweer overvallen. 

De volgende dag hebben we minder geluk. AccuWeather stuurt een “zwaar onweer” alarm met advies om binnenshuis op de begane grond te blijven. Wij zitten dan al op de fiets maar kunnen net op tijd een soort van overdekte picknickplaats bereiken. Alleen staan er helaas geen picknicktafels. 100 meter verder ontwaren we een café waar we, als het even iets minder hard regent, naar toe racen. Hoe nat kun je worden in 100 meter? Voldoende in ieder geval om de eigenares van het café op de gedachte te brengen dat wij bij binnenkomst een stapel handdoeken nodig hebben.

Het heftige onweer houdt weer op. Maar het blijft de hele dag regenen. De route loopt een groot deel van de dag over een soort boulevard langs de Golf van Mexico. We lunchen in Biloxi. Grappig, ik lees op dit moment “The Boys from Biloxi”, van John Grisham. Toen ik dit boek vlak voor onze reis op mijn e-reader zette had ik geen idee waar Biloxi ligt noch dat we er doorheen zouden fietsen. Ik dacht alleen maar: “Leuk, een nieuwe Grisham”. Gelukkig blijkt Biloxi behalve de corruptie en criminaliteit die Grisham beschrijft ook een droog onderkomen met heerlijke pannenkoeken te bieden.

We overnachten bij warmshowers host Freda in Gautier. Nadat we al ons natte goed en overige vuile was in haar wasmachine hebben gegooid neemt ze ons mee naar een Seafood Market in Pascagoula om te eten. Een beetje couleur locale opsnuiven. We zouden de gestoomde garnalen moeten nemen, die zijn het lekkerst maar die moet je wel zelf nog pellen. Ik kies veilig voor de gefrituurde garnalen, die zijn al gepeld. Freda vraagt aan twee mannen die wel gestoomde garnalen eten, of ze er eentje kunnen missen om aan haar Nederlandse gasten te laten proeven. Dat kan, hij wordt zelfs voor ons gepeld. Als ze bereid waren geweest al mijn garnalen te pellen, had ik zeker voor de gestoomde gekozen.

Freda is een ontzettend leuke vrouw die niet bepaald een makkelijk leven achter de rug heeft waar ze ons een  klein beetje over vertelt. Maar ze heeft ook een flinke dosis levenslust en humor in huis. We genieten van haar hilarische verhalen, haar open mind en enorme gastvrijheid. Vroeg ik me vandaag in de regen over eindeloos slechte fietspaden die in Nederland echt die naam niet zouden verdragen, nog af waarom we dit toch doen? Bij en met Freda genieten we al weer met volle teugen. De volgende ochtend bakt ze pecan-blueberries pannenkoeken voor ons en is verbaasd dat we ze op kunnen. De meeste fietsers die bij haar logeren eten minder. Die vallen dan misschien ook af tijdens zo’n reis…

Op die pannenkoekjes rijden we Mississippi al weer uit naar Bayou La Batre, Seafood Capital van Alabama. Filmkenners weten misschien dat Forrest Gump in deze stad een tijdje kapitein op een garnalenboot was. Eigenlijk hadden we vandaag nog een stuk verder willen rijden. Maar de lezer begrijpt het al: drukkend weer en harde tegenwind. We houden het hier voor gezien, even het blog bijwerken en dan lekker lezen in The Boys from Biloxi.