And now the time has come...?

In de DaysInn in Flagstaff zijn we haast de enige gasten. We krijgen een fijne ruime kamer, waar we al om 9u 's ochtends in mogen. Stevige sneeuwbuien houden ons 's middags binnen. 's Avonds halen we eten bij de pizzeria vlak naast het hotel. Het blijkt flink te ijzelen. Als we naar binnen gaan loopt het personeel tot onze verbazing in korte broeken en t-shirtjes met bestellingen heen en weer te rennen naar de auto's op de parkeerplaats, brrrr.

Een dag binnen geeft niet alleen tjd om een boek te lezen, maar ook om weer even goed te kijken naar de coronasituatie in de VS, niet iets om vrolijk van te worden.

New Mexico is de eerste staat op onze route die thuis blijven verordonneert, een stay at home state zeggen ze hier. Inmiddels geldt voor de hele VS dat onnodig reizen verboden is. Het aantal besmettingen groeit explosief en veel van wat reizen leuk maakt valt weg. Er gaan ook steeds meer echt noodzakelijke voorzieningen dicht. Daarbij verloopt de aanpak van de crisis in de VS chaotisch en versnipperd en om het beeld compleet te maken: de Amerikaan is als een dolle automatische wapens en munitie aan het inslaan!?

We hadden samen bedacht dat we door zouden gaan zolang dat mag, en zolang dat ook kan. 

In onze hotelkamer zien we de cijfers, horen we het nieuws en besluiten we  dat de reis èn niet meer mag, want zijn fietsvakanties nou ėcht nodig..., niet goed meer kan èn niet meer leuk is. Ook bekruipt mij het gevoel dat we, als we ziek zouden worden, wellicht niet de nodige zorg gaan krijgen. Want wie heeft in die situatie aandacht voor buitenlanders, al zijn ze verzekerd? En het speelt ook mee dat onze collega fietsers Brian en Dean aangeven dat ze stoppen.

En dan hakken we de knoop door, we gaan proberen thuis te komen. Een rare mengeling van enorme teleurstelling en opluchting. Al die mooie plannen, al die prachtige dingen die we niet meer gaan zien, de emotionele accu die weliswaar weer halfvol is, maar nog lang niet helemaal...maar ook niet langer bang hier tussen de kieren van een steeds slechter werkende maatschappij te vallen. So now the time has come to face the final curtain. We did it our way!

Inmiddels zien we het leven in de VS verder veranderen. Als we voor boodschappen het hotel uit gaan is er steeds minder te krijgen.

Steeds meer mensen houden goed afstand, met uitzondering van de campagnevoerende vrouw die ons benadert en na een kort gesprekje zegt dat Arizona de volgende dag ook in lock down gaat. 

Naar huis dus, maar hoe? 

Velen wezen ons op de site van BuZa, maar die verwijst eerst naar de vliegmaatschappij. Die verwijst op zijn beurt naar het reisbureau en Cheaptickets  geeft in crisistijden niet thuis: alleen per e-mail bereikbaar en we antwoorden langzamer dan u gewend bent. En eigenlijk wil niemand kijken naar vluchten die pas in juli gepland staan.

Uiteindelijk heeft Annemarie de bevrijdende gedachte. We boeken een nieuwe vlucht. Eenmaal thuis hebben we alle tijd om de terugvlucht met United te annuleren. Over de annuleringsboete is wellicht nog te onderhandelen met hen of de verzekeraar.

Dit verlost ons van de zeer beperkte mogelijkheden die United nog biedt om naar Europa te gaan (ze vliegen alleen nog op Londen). We boeken Delta/KLM, die tenminste nog op Amsterdam vliegen. We gaan vanaf Phoenix terug.

Stap 1, naar Phoenix. Philip is behoorlijk verrast als we bellen met de vraag of hij iemand weet die ons kan brengen. Maar hij doet dat graag zelf. Natuurlijk betalen we daarvoor. 

Met ons drieen worden we er al handig in om de fietsen op de pick up te hijsen... We hadden de fietsen beter op de auto kunnen laten staan! Onderweg heb ik uitgebreide gesprekken met onze Navajo chauffeur over het leven in het reservaat, Annemarie zit liever achterin. Wie is hier nou de antropoloog? Na een bezorgd extra rondje door de buurt van het hotel, volgens Philip een slechte buurt, zet hij ons af bij het motel. Hij hoopt dat anderen dat voor zijn vrouw of dochter ook zouden doen als ze alleen op reis zijn. Hij werpt bij het uitladen voor onze kamer een snelle blik naar binnen en moet bekennen dat die er ok uitziet. 

Na een goede nacht beginnen we onze dag dan maar met een rondje around the block om de buurt te verkennen. Het is een wijk met veel bedrijven en hotels, want vlak bij het vliegveld. Af en toe een klein plukje wat armoedige huizen, maar dat overheerst niet. We voelen ons er prima en besluiten hier te blijven tot vertrek.

Zondag is het inmiddels. Een dag om Phoenix beter te leren kennen. Even nog vakantie! Het is hier heerlijk weer ca 25 graden en de stad blijkt prachtige fietspaden te hebben.

En als je tussen de auto's moet dan is social distance in het verkeer al langer wettelijk verplicht zien we.

In het toeristische Scottsdale is nog een beetje leven. Onze lunch is take away, maar op een terras, ruim op afstand van iedereen, en gezond! Heerlijke pita broodjes met verse hummus en een bak groente erbij.

Je ziet dat sommige ondernemers zelfs al vakjes op de stoep hebben geschilderd op de gewenste afstand van elkaar. Dat helpt de rij wachtenden, mensen staan braaf op de vakjes te wachten. 

Tussen de gebouwen af en toe een heerlijk rustige groene oase. In de parken is nog leven. Iedereen op gepaste afstand, maar mensen zitten lekker in het gras met een boek, een vrouw blaast enorme zeepbellen met een net, er klinkt muziek uit een cafeetje. Het is ineens echt zomer, compleet met Italiaans ijs! 

Een beeldje van een typische VS couch potatoe bereidt ons voor op het leven thuis ;-) 

Aan het eind van de dag rijden we langs nog een prachtig, net aangelegd, fietspad naar het hotel terug. Toch nog een heerlijke vakantiedag!

Vluchten worden veel gecancelled, maar nu lijkt het erop dat we 1 april vliegen.