Colorado River naar Wickenburg

Het zijn maar een paar dagen sinds ons laatste blog, maar er is iets heel bijzonders aan de hand. Als fietsers zitten we altijd in een soort self isolation, die ons even los laat komen van de hectiek van ons bestaan. Terwijl die heerlijke fietswereld onveranderd is, zien we door Corona iedere keer als we de ergens in contact komen met de maatschappij een toenemende angst en paniek, toenemende effecten op voorzieningen. Fietsen is een van de veiligste bezigheden op het moment. Terug reizen naar huis lijkt erg moeilijk in de huidige omstandigheden. Zeker met een fiets erbij! We hebben wat moeilijke keuzen te maken.  

Laat ik mijn verhaal beginnen waar Annemarie is gestopt. Op die prachtige Oxbow Campground aan de Colorado River. Een geweldige zonsopgang begroet ons. De bidons zijn gevuld door de vriendelijke hostess van de camping, die daar een groot deel van het jaar verblijft in een stacaravan. Haar water wordt gebracht, en fietsers wil ze altijd graag helpen. They need their water!

Na het ruige landschap van de afgelopen dagen is de vallei van de Colorado River een geirrigeerde oase van groen. De bergen aan de horizon zorgen voor een pracht uitzicht.

Na een relatief vlakke start klimmen we op de interstate de vallei weer uit. Het landschap wordt weer dor en ruig.

We passeren de grens tussen California en Arizona. Direct over de brug zit een wapenhandel. Zijn mooie reclame laat zien dat de humor op straat ligt als je het maar wilt zien...wapens bieden een doodlopende weg ;-)

Arizona is het land van Lucky Luke.  We voelen ons poor lonesome cowgirls and a long way from home... zeker met wat daar nu allemaal gebeurt!

Onze dag eindigt in Quartzsite. Een mijnstadje. Er is weinig of geen gezelligheid. Het stadje is een aaneenschakeling van kale gebouwen, bijna bouwketen waar edelstenen (kwarts e.a.) worden verkocht en motels voor seizoenarbeiders en touristen. We boeken een kamer. We snakken naar een goede douche na de kampeernacht zonder stromend water. We moeten een uur zoet brengen tot de kamer gereed is en bezoeken een soort rommelmarkt.  We zitten nu duidelijk in Trump country.

Het stadje leeft van de jaarlijkse fair, die drie maanden duurt: december, januari en februari vertelt de eigenaar van één van de kramen. We willen daar een drankje kopen, maar hij weigert betaling: You need your money for your trip! Hij nodigt ons uit om te komen zitten, geeft drankjes en een enorme baal popcorn (de lekkerste die ik ooit heb gegeten!) en vertelt over zijn business: Inboedels opkopen en hotdogs en pocorn verkopen. Tussen neus en lippen meldt hij dat hij Apache is, dat moet iets verklaren over zijn keuzen, maar het is mij niet helemaal duidelijk wat precies... 

Na drie dagen te hebben gegeten van de enorme pizza bij de Pizzahut in Brawley hebben we nu tot aan Wickenburg plezier van deze voorraad popcorn, die niet eens in de fietstas past.

's Avonds lopen we opgefrist de gebruikelijke fastfood restaurants voorbij en belanden in een verrassend gezellig Amerikaans familierestaurant. Een mooie culturele mix van cowboys en Mexico. Een heerlijke enchilada sluit ik af met de beste lemoncake ever. De serveerster had een Nederlandse grootvader en was overtuigd dat ze wist wat voor cake ik heerlijk zou vinden, niet te zwaar, niet te zoet. Ze had gelijk. 

We vervolgen onze route de volgende ochtend langs de Interstate 10, na  de gold nugget road slaan we af naar Hway 60. Het landschap is dor, maar langs de weg is er een zee van bloemen.

In Brenda biedt een winkeltje een goede gelegenheid voor een stop. Als we aan komen rijden zie ik twee fietsers voor ons uit vertrekken. Even een spurt levert een kennismaking op met Hannie en Marius, een Nederlands stel dat ook the Southern Tier fietst. We spreken af elkaar 's avonds in de Stanford Inn in Salome (spreek uit Saloom) te treffen.  Zij hebben daar al een reservering.

Na het plaatsje Hope, dat met een bord "You are now beyond Hope" mensen gedag zegt, krijgt Annemarie onze eerste lekke band. Symbolisch!

De Stanford Inn ligt een stukje voorbij het plaatsje, de manager die ons ontvangt vindt het duidelijk leuk om gasten te stangen. No reservation, hm we'll have to see, terwijl er haast geen auto's voor de kamers staan....

Er volgen mooie verhalen dat per einde van de week "martial law" zal worden ingevoerd i.v.m. Corona. But if I have to close down I will fight them every step of the way!

Hij heeft wel gelijk met de boodschap dat Hannie en Marius de trip opgeven en de volgende dag naar huis gaan proberen te komen, blijkt later. We drinken een glas met ze op de kamer, ze vinden de reis te spannend met alles wat er speelt. De verhalen van de hotelmanager hebben niet geholpen. De zon gaat die avond symbolisch mooi onder op hun reisplannen.

Wij besluiten om vooral niet overhaast iets te besluiten. De volgende ochtend worden we uitgebreid uitgeleide gedaan door Hannie en Marius, die wachten op een taxibusje naar Phoenix. We beloven elkaar op de hoogte te houden over het verdere verloop. Beiden hebben we een reis voor de boeg met veel onzekerheden. 

We peddelen de hele volgende dag verder langs Hwy 60. Bijna de hele rit gaat met vals plat omhoog. We stoppen af en toe voor een foto en een adempauze.

Als we in een kleine supermarkt vragen of ze fruit hebben verwijzen ze ons door naar de dinsdag markt in de volgende plaats, 23 mijl verderop. En jaaaaa eindelijk weer fruit, een paprika, een avocado!

En dan na een laatste afdaling, ik ben inmiddels aardig gesloopt na 8 dagen fietsen zonder rustdag, komen we aan bij  de Best Western in Wickenburg. Om in een stadje met voorzieningen te bedenken hoe verder te gaan. 

We treffen tot onze vreugde ook Brian en Dean, die aankomen als we net uit eten willen gaan. Ook zij nemen ivm het weer een rustdag in dit hotel.

We eten naast een druk café met live muziek, alsof er niets aan de hand is. Maar de dag erna is het stadje toch wat gesloten, het hotel heeft geen buffet maar een grab and go ontbijt, het visitor center is dicht en in de supermarkt zijn lege schappen een steeds vertrouwder beeld.

In overleg met Brian en Dean bedenken we dat naar huis gaan waarschijnlijk meer risico's heeft dan doorgaan. We besluiten dat per dag te bekijken. Voor morgen hebben we een motel - want nachtvorst - kunnen reserveren in Yarnell, een dag klimmen richting Grand Canyon. 

De natuur zal niet minder mooi zijn, de kleinere plaatsjes en motels zullen redelijk toegankelijk blijven is de gedachte. Maar onze reis is wat surrealistisch geworden. We denken veel aan iedereen thuis en maken er verder maar het beste van.