Watch them truckers!

Bij de Family Dollar in Ash Fork kopen we ‘s ochtends nog een brood voor onderweg. Een stoere vrouw in spijker-tuinbroek spreekt ons aan. We gaan toch zeker niet op de Interstate-40 fietsen? Het eerste stuk tot aan Williams wel, weinig andere keuze, zeg ik. "O dear, watch them truckers!", waarschuwt ze. Ze blijkt bij een sleepbedrijf te werken en ziet vooral de vrachtauto's waar het minder goed mee afliep. Overigens vooral als het heeft gesneeuwd, voegt ze er geruststellend aan toe. Vandaag zijn de wegen schoon en droog en zien wij vooral veel truckers die als het even kan keurig de meest linkerbaan pakken als ze ons voorbijrijden. In de vluchtstrook van een snelweg fietsen is niet echt leuk, maar onveilig voelt het ook niet. En als je, zoals vandaag, de hele dag moet klimmen dan is het ook wel fijn om te weten dat de snelwegen nooit super steil omhoog gaan. Meer dan 7% zijn we nog niet tegen gekomen.

 

We naderen de Grand Canyon. We wisten dat het op dit deel van onze reis koud zou kunnen worden. Maar het is toch even slikken dat het ook echt zo is. Vooral als blijkt dat ik geen warme sokken bij me heb. Zoals altijd vormen Liesbeth's fietstassen weer een onuitputtelijke bron van verrassingen - ik ben ook zo benieuwd of er ergens onderweg weer een pond drop tevoorschijn wordt getoverd - waaronder dit maal drie (!) paar wollen sokken. Gelukkig vindt ze mij lief en hebben we bijna dezelfde maat.

 

Net als in Nederland is in verband met het coronavirus de horeca gesloten. Er wordt alleen nog "take away" gedaan. Eigenlijk zijn de meeste restaurants nog wel open, maar je mag er niet binnen eten. Neem het mee naar huis, je hotelkamer, de camping, of zoek een verlaten plekje buiten om het op te eten. We kunnen er niet over klagen, we zijn al lang blij dat we nog steeds kunnen fietsen. Maar o wat hadden we in Willams graag onze koffie en short rack pannenkoeken binnen kunnen nuttigen. Zo verkleumd buiten op een bankje lunchen is niet aangenaam. En verkouden worden is nu ook niet handig...

Na Willams mogelijkheid te over ons weer warm te trappen. We hebben de Interstate verlaten en “pukkelen” nog bijna 50 km door op de AZ (Arizona State Way) 64. Op en af, maar telkens meer op dan af. Volkomen gesloopt komen we aan in Valle waar we een motel hebben geboekt. We hebben wel een biertje verdiend en Liesbeth gaat op onderzoek uit. Even later komt ze terug: “Beetje doordrinken vanavond, het wordt alleen in verpakkingen van zes verkocht.” Na een half blikje sta ik, uitgeput als ik ben, al op mijn kop. De volgende ochtend vullen we onze toch al niet lichte bepakking aan met 4 blikjes bier en rijden we de laatste klimmetjes naar de Grand Canyon. Wind mee, dat scheelt.

Het is nog vroeg, 2 graden Celsius en we maken vaart om de voorspelde regen, onweer en sneeuw voor te blijven. Ik stap alleen een keer af om deze berg die zo lijkt op een boa constrictor die een olifant verteert, te fotograferen. En snel weer verder. Met succes, als de hemel openbarst liggen de dames al in de jacuzzi van een vrijwel uitgestorven hotel in Tusayan.