Maar nog niet in vorm

Vanuit onze landingsplaats in Tempe rijden we een eerste fietsetappe van 43 km en nog zijn we niet uit stedelijk gebied. Koffie in een populaire, typisch Amerikaanse diner aan de rand van de bebouwde kom. Een klok met op de wijzerplaat de tekst dat een concealed weapon is toegestaan, een schilderij met een cowboytafereel. John Wayne-land waar de cappucino nog niet bestaat.

Na wat gedoe is het gelukt om de in Nederland gekochte Amerikaanse simkaart aan de praat te krijgen in mijn dual sim toestel. Handig voor het regelen van overnachtingen. We hebben in Apache Junction onze eerste Amerikaanse warm shower overnachting. Scott en Ann zijn fervente fietsers en we blijken hun eerste gasten te zijn. Boven de garagedeur hangt een fiets en in de garage hangt een verwelkomend bord aan de muur. Dat schept een band :-)

Scott vindt zichzelf geen super goede gastheer, maar we zijn het daar niet mee eens. We worden in de watten gelegd met heerlijke maaltijden en slapen in een guestroom met eigen badkamer. We hebben een gezellige avond met een gastheer die onder B&B bikes and booze verstaat.   

We horen over het pensioen na 20 jaar politiewerk, en van Ann dat verpleegsterswerk in een ziekenhuis in Amerika te zwaar werd, omdat Amerikanen te zwaar worden...ze geeft nu gezondheidsadviezen. Beiden lijken het leven goed naar hun hand te zetten.Top! 
 We hopen ze op een fietsavontuur in Europa over enkele jaren in ons huis te mogen verwelkomen.

We vinden al snel de Highway 60. En dan begint het er toch op te lijken: het landschap wordt ruig, we klimmen gestaag.

Zolang het maar enkele procenten zijn kan ik daar nog mee uit de voeten. Maar ik ben blij met een relatief korte etappe van ca 50 km. Dat is de oude route, de officiele Southern Tier had ons direct geconfronteerd met 100 km met weinig voorzieningen. Met de slechte voorbereidingen en de regen zijn we blij met de optie om af te snijden, dan maar op de grote weg.

In Superior eten we in een fastfoodtentje dat zich laat voorstaan op verse ingredienten. Hoopvol bestel ik een strombolie veggie pizza. Ik krijg een enorme calzone die voor de helft inderdaad gevuld is met verse groenten, maar de andere helft helaas volledig met gesmolten kaas. Al het vet en suiker ligt steeds zwaarder op de maag, ik peuter de groenten er tussen uit. Dit komt goed als we meer fietsen weten we uit ervaring.

Na Superior begint het echte werk. We verlaten het dorp in een steile klim die varieert tussen 7 en 9% en waar geen einde aan lijkt te komen. Mijn astma dwingt  me om iedere paar honderd meter te stoppen. Niet fijn voor Annemarie die met haar knieen liever niet zo vaak op en afstapt. Ouderdom komt met gebreken....Maar wat wordt het landschap spectaculair!

Vlak voor de enige tunnel in de etappe stap ik weer even af. Een ouder echtpaar staat daar geparkeerd en begint een gesprekje met me. Terwijl ik me niet echt in vorm voel zegt de man vanuit de auto: You guys are animals! And I mean that as a compliment. Zijn vrouw knikt instemmend.

 

In Globe vinden we een motel dat er van buiten uiziet als een dump, maar binnen verrassend netjes en schoon blijkt. Net als bij de Transam lijken alle motels in Indiase handen. De prijzen zijn niet wat ze waren. Dit is de 1e onder de 100 dollar, een prestatie.