Wind en andere wederwaardigheden

We overnachten in Lordsburg in een M6, die de slechte reputatie  van deze budgetketen logenstraft. Na aankomst heb ik de buurt verkend en onze voorraden aangevuld. We vertrekken bijtijds, reisdoel Silver City. Inmiddels staan deze langslapers op om 6.30u. De wind zal schuin van achteren komen, maar er is flink klimwerk te doen in de aanloop naar de Emory Pass. We rijden de stad uit langs de US70, die ons gisteren de stad in bracht en slaan na een klein halfuur fietsen af op de US90. Zijwind, het lukt me net om mijn stuur recht te houden, maar ik zie Annemarie in mijn spiegel geregeld naar links zwiepen. Enkele tumbleweeds rollen over de straat. We willen niet te makkelijk opgeven en ploeteren al enige tijd voort als ons twee fietsers  tegemoet komen. Het blijken Dan en Joey te zijn, met wie ik de dag ervoor op straat al een praatje had aangeknoopt. Ze gaan terug naar Lordsburg, safety first. 

We blijven achter. We zijn niet zo van het terug, de M6 was prima maar de omgeving verre van inspirerend. We besluiten te gaan liften. Dat blijkt nog steeds te werken in dit land. De eerste de beste pick-up truck stopt. Where are you heading? Silver City? How far is that? Hij belt met zijn werk, zijn bedrijf onderhoudt electriciteitsleidingen in de buurt. I couldn't very well leave you guys out here, en hij kan kennelijk gemist worden voor het goede doel. We hijsen de fietsen op de truck, de spanbandjes voor onze stoeltjes bewijzen hun nut. Net als we willen instappen waait een windvlaag zand in ons gezicht, geen fietsweer!

Jody woont in El Paso, gaat er graag met de motor of RV (recreational vehicle) op uit, maar was hier nog nooit geweest en geniet met ons van de mooie omgeving. De weg golft over steeds pittiger heuvels. Hij gaat terug komen. Af en toe denken we dat we best weer zouden kunnen fietsen, maar Jody brengt ons tot in Silver City. Stay safe is het standaard afscheid. 

Eerst maar koffie, het is pas half elf. Met Garmin vinden we een tentje in een wat meer achteraf straat. Het blijkt een gouden greep, een huiskamer voor artiesten en hippies, met heuse cappuccino en een besef van barista kwaliteit. Nog geen figuurtjes, maar de beste schuimlaag tot nog toe. Het publiek volgt de mode uit de 70er jaren. We praten met een ex-fietser die nu maar is gaan hiken omdat bergop fietsen te zwaar wordt (82 jaar) en worden uitgenodigd voor een yoga stretch.

We vragen naar hotels in de buurt. Murray Hotel in een pracht art-deco gebouw is fietsvriendelijk en wordt in oorspronkelijke stijl gerestaureerd. De fietsen mogen binnen achter slot naast de lobby, onze kamer ademt 20-er jaren. Die middag verkennen we artiestenplaats Silver City, dat meer galerietjes lijkt te hebben dan horeca. We leren dat de oorspronkelijke mainstreet in 1855 in een overstroming is weggespoeld, een enorme kloof in de stad achterlatend. Daar zit nu The Big Ditch, begroeid en met een waterloop onderin na regen. Leuk als park om te wandelen, broedplaats voor vogels in een ruige omgeving.

Het visitor center vertelt ons dat de US152 over de Emory Pass is afgesloten voor alle verkeer. Liam gaf aan dat fietsers er wel over kunnen. Met de voorspelde storm op donderdag durven we het niet aan om dan op een weg te zitten zonder hulp of lift mogelijkheden. We kiezen ervoor om via Deming te gaan. Liever een pas met zorg.

Na een taaie eerste klim golft de weg naar beneden, eindigend in wederom een lege vlakte. Borden waarschuwen dat het met wind geen fijne weg is.

Halverwege treffen we een onverwachte rest area, mooi verzorgd en dust storm proof. Annemarie raakt er aan de praat met een aardige man die ons een zak amandelen meegeeft. I can't eat them because of my teeth. Zijn vriendelijke grijns laat een gehavend gebit zien.

We merken weinig van de geleidelijke afdaling door de tegenwind, maar ik heb mijn fietsbenen weer gevonden en stayer stug door met Annemarie in mijn kielzog. 

 

Bij de eerste gelegenheid in Deming tracteren we ons op een milkshake. Een goed motel vinden we om de hoek. Hier zullen we een dag blijven, de vooruitzichten voor donderdag zijn slecht. Amerika blijft een land vol uitdagingen, maar je ziet ze wel beter aankomen!