Daar gaan we weer

We zijn drie jaar verder. Tijd om de draad weer op te pakken. De laatste weken voor ons vertrek zijn verdrietig en hectisch. Eerst het vrij plotselinge overlijden van Liesbeths moeder eind februari, daarna het volkomen plotselinge en schokkende overlijden van kibboetsvriend Johan. Tussendoor Liesbeths 60e verjaardag. De reisplannen voelen onwerkelijk, onze hoofden staan niet naar voorbereiding. Gelukkig was het meeste al voorbereid in 2020. Inclusief de paklijst. Dacht ik bij het afsluiten van ons blog drie jaar geleden nog dat bij een eventueel vervolg de warme kleding achterwege zou kunnen blijven, Hannie en Marius overtuigen ons van het tegendeel. Wij ontmoetten hen op de Southern Tier in 2020. Zij reden hem vorig jaar uit en we hebben een keer gezellig bij ze geluncht, hun ervaringen gehoord en veel tips gekregen. Warme handschoenen, beenstukken, wollen sokken en truien gaan allemaal in de fietstassen mee. Als ik wat oude kleding meeneem kan ik misschien onderweg wat lozen.

Op de laatste werkdag in de Hoftoren verrassen collega's me met een fraai versierde appeltaart en een klein kompasje "zodat jullie de terugweg vinden". Zulke collega's wil je wel voor terugkomen. Later.

Aanstaande zaterdag vertrekken we naar Phoenix, Arizona. Om even goed bij te kunnen komen in Phoenix boeken we een hotel voor drie nachten. Daarna lezen we pas de reviews van dit hotel, cancelen de boeking en zoeken een iets duurder hotel uit om de kans op prettig bijkomen te vergroten. 

Nog twee dagen om in te pakken en ons huis een beetje bewoonbaar te maken voor de oppassers. Het wordt even schakelen, maar ik heb er zin in.