Never underestimate an old woman on a bicycle

‘s Avonds in Globe bestuderen we de route voor de volgende dag. De eerstvolgende overnachtingsmogelijkheid lijkt op 70 kilometer te zijn, in Bylas. Dit ligt in een Apache reservaat en twee Lutheraanse missionarissen bieden er warmshowers. We nemen contact met ze op met de vraag of we morgen bij ze terecht kunnen. Helaas blijken ze niet thuis. Maar we mogen wel onze tent in hun tuin opzetten. Wild kamperen is verboden in het reservaat en de volgende overnachtingsmogelijkheid is nog een flink stuk verder fietsen. Lief aangeboden, maar met minimum temperaturen rond het vriespunt vinden wij kamperen op dit moment nog geen aantrekkelijk idee. Dan maar vroeg uit de veren morgen en stoer doortrappen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik zie er wel een beetje tegen op. Gisteren had Liesbeth haar klimbenen nog niet gevonden en hoewel de route voor vandaag een gematigd profiel heeft is het verre van vlak. Bovendien blijkt, eenmaal op pad, de US 70 die we moeten volgen, een drukke weg. Dat zie je niet op de foto’s omdat ik altijd geduldig wacht met afdrukken tot er (bijna) geen auto’s in beeld zijn. 

De "shoulder" (soort van vluchtstrook die je als fietspad zou kunnn beschouwen) is smal en van slechte kwaliteit. Veel hobbbels, los grind, troep. Garmin geeft aan dat de eerstvolgende afslag over 192 kilometer is. Oké, blik op oneindig en doortrappen dan maar. Dat blijkt eigenlijk niet zo moeilijk. Oneindig valt er veel te zien. Wat een indrukwekkend landschap, weids, ruig en desolaat. Een grote hoeveelheid paarse en oranje bloemen verzachten de omstandigheden. 

 

Het fietsen gaat een stuk makkelijker dan de vorige dag en tegen lunchtijd zijn we al in Bylas. We nuttigen een Apache burger, een hamburger in een gefrituurd brood. Genoeg calorieën voor het resterende deel van deze etappe. Een nagenoeg tandeloos vrouwtje komt bij ons tafeltje staan. Gaan jullie naar Globe, of kom je daar juist vandaan, vraagt ze. We komen uit Globe en fietsen naar Safford, antwoorden wij. Dan krijg je flinke tegenwind, grinnikt ze met kennelijk plezier. We trappen er niet in, de wind is vandaag onze grootste vriend. Hij gaat steeds harder waaien en de laatste 30 kilometer vliegen we vals plat omhoog over de weg. 

In Safford aangekomen staan er 123 kilometers en bijna 700 hoogtemeters op de teller. We menen deze prestatie te mogen belonen met een iets luxer onderkomen voor de nacht en fietsen een paar shabby uitziende motels voorbij. Bij de Best Western vragen we om een kamer. Helaas, ze zitten helemaal vol, er is zojuist een fietsclub met 40 mensen aangekomen. Twee kilometer verderop zit een Best Western Plus. We weten waar die plus voor staat maar proberen het toch. Ze hebben een kamer voor ons voor $ 282, exclusief belastingen. Erg prijzig, temeer omdat mijn bejaarde pijnlijke knieën aangeven dat er morgen waarschijnlijk niet gefietst kan worden en we twee nachten in Safford zullen blijven. Kunt u ons een senioren korting geven, vraag ik hoopvol. Het meisje bestudeert mijn paspoort, begint driftig op een toetsenbord te tikken en zegt: “dan wordt het $ 159 voor u.” Wie zei er nou dat 60 worden niet leuk is?