Oost Texas

In Austin logeren we twee nachten bij warmshowers hosts Amy en Adam. Een bijzonder en bijzonder aardig stel. Eigenlijk hebben ze een hekel aan Texas, maar Amy heeft er een leuke baan als hoogleraar milieustudies en Adam kan als lobbyist voor betere infrastructuur voor fietsers en voetgangers ook zijn ei wel kwijt hier. Het zijn twee idealisten pur sang, vermoedelijk de enige inwoners van Austin die wel een inkomen en toch geen auto hebben. Alles doen ze op de fiets, openbaar vervoer is er nauwelijks. 

We hebben een heerlijk lui dagje, slenteren door het park langs de Colorado rivier. (Hu? Stroomt die hier? Jazeker, al is dit niet dezelfde Colorado rivier als die die door de Grand Canyon loopt.) Kieken schildpadden en eekhoorns. Drinken echte cappuccino en wandelen langs het imposante State Capitol.

En dan beginnen we aan het laatste traject door Texas. Weer heel anders dan het Wild West Texas en de Texas Hills Country. Texas is zo groot dat ten tijde van de incorporatie bij de Verenigde Staten wettelijk werd vastgelegd dat het, indien toekomstige ontwikkelingen dat wenselijk zouden maken, opgesplitst zou mogen worden in maximaal vier staten. Tot nu toe is er nooit een beroep gedaan op deze  clausule en dat lijkt gunstig voor de Democraten want opsplitsing zou waarschijnlijk leiden tot een groter aantal Republikeinen op belangrijke stoelen. 

In de eerste etappe vanuit Austin willen we naar het Buescher State Park en daar een nachtje kamperen. Er wordt echter bijzonder slecht weer voorspeld en AccuWeather stuurt ons zelfs een tornado-alarm. We besluiten in Bastrop een veilig onderkomen te zoeken en pas de volgende dag door het park te fietsen. We drinken even wat in een soort van overdekte markthal waar tal van artiesten en zilversmeden atelier houden. We vragen of iemand een motel in de buurt weet. Een van de zilversmeden biedt ons gebruik van haar cabin aan. In de buurt? Ja hoor, maar tien minuten rijden. Met de fiets? Met de auto. Lief aangeboden maar we opteren voor een motel om de hoek. We krijgen van haar allebei een hangertje, de ster uit het wapen van Texas. Mooi souvenir. Het besluit om in Bastrop te blijven blijkt verstandig. Het gaat die nacht enorm te keer buiten. De volgende dag blijkt een deel van het Buescher State Park afgesloten vanwege overstromingen na de zware regenval. Jammer want het is een bijzonder mooie route, gelukkig kunnen we nog wel een deel door het park. 

We mikken op een camping in Round Top. Dit blijkt een centrum van antiekmarkten te zijn waar de campings alleen tijdens grote antiek-evenementen geopend zijn. Eerst maar even wat drinken voor we nog verder fietsen. We hoeven niet voor ons drankje te betalen, service van de zaak. Terwijl we buiten op een bankje onze bekers leegdrinken komt Rob aanrijden. Die hadden we al lange tijd niet meer gezien maar we rijden dus nog “in sync” zoals Rob het noemt. Nog 10 km verder, als onze teller inmiddels de 100 km is gepasseerd (met tegenwind een flinke afstand) vinden we een camping. De campingeigenares schrijft ons in en wijst op de koelkast vol biertjes: “de Shiner Bock is erg lekker.” Ik pak twee flesjes en wil ze afrekenen. Dat hoeft niet, Texaanse gastvrijheid zegt ze.

Na Navasota krijgen we het lastig. Het regent, het is koud en er staat weer eens een belachelijk harde wind. We warmen op met een beker koffie in Anderson, een gehucht met niet veel meer dan een benzinepomp. Als we het dorpje weer uitrijden zwiept een windvlaag ons ongeveer van de fiets. We stappen weer af, dit is niet leuk meer. Terug naar Anderson, stelt Liesbeth voor. En dan, daar is helemaal niks, werp ik tegen. Er stopt een pick-up voor een babbeltje. (Althans, dat was mijn beleving. Liesbeth vertelde later dat ze hem gewenkt had.) Hij moet eigenlijk in Anderson blijven want er zijn schilders bij hem thuis aan het werk. Maar ach, die kunnen met dit weer toch niet werken, dus hij kan ons ook wel even een stukje verder brengen. Hij snapt niet wat er met het weer in Texas aan de hand is, dit is niet normaal. 35 km verderop zet hij ons af bij een boscamping. Maar in het bos waait het minder hard en we besluiten weer lekker te gaan fietsen. De campingeigenaar in Punkin, later die dag, weet wel wat er met het weer in Texas aan de hand is: het weer in Texas is bipolair, onvoorspelbaar en naar extremen doorschietend. Ik vind dat eigenlijk wel een goede omschrijving. In drie weken Texas hebben we alles gehad, hitte, vorst, droge zandstormen, onweer met zware regenval. De enige echt stabiele factor bleek de windrichting: onveranderlijk oostenwind. 

De volgende dag is de wind minder bruut en genieten we van het lieflijke landschap. De bermen zijn bezaaid met bloemen. Het past bij deze dag waarop we vieren dat we 25 jaar samen zijn. We mogen ons tentje opzetten bij de brandweerkazerne in Romayor. Het is een vrijwillige brandweer en er is niemand aanwezig, de deur zit op slot. Telefonisch krijgen we instructies waar we een waterkraan kunnen vinden maar toegang tot het gebouw waar ik door de ramen ook een toilet zie, zit er niet in helaas. Later komt er toch nog iemand langs om onderhoud aan één van de brandweerauto’s te plegen. Hij verklapt ons de cijfercode van het gebouwtje en waarschuwt voor creepy crawlers in het gras. Inderdaad hadden we op de weg ook al slangen gespot. Ik hoop dat ik ‘s nachts de tent niet uit hoef. 

Werd heel Texas geïncorporeerd in de VS? Nee, de kleine religieuze gemeenschap Independence hield nog even stand

Vlak voor we Texas uitrijden worden we ingehaald door Dan die ons met een Nederlands “goedemorgen” begroet. Hij heeft al wekenlang te horen gekregen dat er vóór hem twee Nederlandse dames fietsen en hij is blij ons nu eindelijk ingehaald te hebben en zijn enige woordje Nederlands uit te kunnen spreken. Net als wij heeft hij het zwaar gehad in Texas. Vooral door de wind maar ook door de honden. Die zullen op Liesbeths blog nog wel aan de orde komen want dat probleem houdt niet direct op bij de grens. Dan heeft al helemaal bedacht hoe hij op de grens een foto in zijn achteruitkijkspiegel gaat maken, zo blij dat het achter hem ligt. 

Dan heeft ons eindelijk ingehaald

De red winged blackbird stond als prijsvraag op ons blog in 2010. We zien en horen ze hier veel.

Texas, het was een beproeving maar ook een bijzondere ervaring. Heel afwisselend. En dan, het hangt vol Trump-vlaggen: “2024, Take America Back Again!” Maar de mensen zijn vriendelijk, gastvrij en behulpzaam. Ik denk aan de woorden van warmshowers host Ann in Arizona: “laat je niet van de wijs brengen door media en politiek, de echte wereld is zo anders, zoveel vriendelijker” of warmshowers host Dan in New Mexico: “most people are good, just don’t talk politics”.