Aan de Atlantic Coast

Vanuit Saint Augustine stappen we vol goede zin weer op de fiets. De route brengt ons weer naar zee. We verlaten de stad en komen op de South Ponte Vedra Boulevard. Een kaarsrechte haast eindeloze weg met rechts de zee, die we af en toe te zien krijgen, en links, als de bebouwing afneemt een mooi natuurgebied. In één van de laatste mogelijkheden voor langere tijd drinken we nog wat. Al best een beetje moe; de wind heeft namenlijk nog niet begrepen dat ie vanaf vandaag méé zou werken. We raken in gesprek met een man, gezeten aan één van de drie picknick tafels. Hij is zó enthousiast ons te ontmoeten dat het wel weer leuk wordt om op zijn vragen over de route en de fietsen in te gaan. Als we weer verder gaan, komt hij de fietsen uitgebreid bewonderen.

Na een aantal km is er een vogeluitkijkpunt over het natuurpark links. We stoppen, staat daar dezelfde man in zijn pickup truck. Hij is net over ons aan het appen naar een vriend meldt hij. Hij heeft een camera met enorme telelens op zijn buik hangen en vertelt graag over de vogels die we zien. Bij het afscheid  drukt hij ons op het hart te bellen als we hulp nodig hebben. Hij springt met alle plezier voor ons in de pick-up.

Aan het einde van de boulevard rijden we Jacksonville in, waar we een trein willen pakken om wat meer rust te krijgen in onze planning. Een flinke industriestad, de wegen worden weer breed en druk, halverwege de oprit van een fly-over ontdekken we dat we onderlangs moesten. We keren en spookrijden terug over de vluchtstrook. Best eng, maar het is net even rustig en we komen veilig en tijdig aan op het station, mede doordat de intercity vertraagd blijkt. We hebben zelfs de trappers los laten draaien toen we langs een fietsenwinkel kwamen, voor het geval de fietsen in een doos moeten, dat is nl. per trein anders in de VS. En zo begint ons treinavontuur!

De trein laat nog ca. 30 minuten op zich wachten zegt het bord. Welwillend helpt de vriendelijke dame achter het loket ons aan kaartjes voor onszelf en de fietsen.  Naast de twee of drie loketten is een incheck voor bagage, daar worden we geacht de bagage (max 2 stuks + de fiets) af te geven die niet mee de coupe in kan. (max 2 stuks met vastgestelde afmetingen.) Een even zo vriendelijke man gunt ons alle tijd om de bagage te ordenen voor de treinreis (3 tassen in een plunjezak, de andere gevuld met e-reader, vest, wat te eten). De plunjezakken, die we ook voor het vliegtuig gebruiken, worden gewogen, de fietsen worden getagd. We krijgen ontvangstbewijzen voor bagage en fietsen. We mogen de fietsen wel zelf naar de trein brengen, maar graag klaar staan als de trein komt en achter de bagageman aan, die de ingecheckte bagage naar de trein rijdt net als op het vliegveld.

We staan klaar op het perron als wordt omgeroepen dat de trein eraan komt, de mensen komen uit de wachtkamer. Enkele minuten later wordt omgeroepen dat de trein vlak voor het station stil staat en nog niet helder is wanneer hij kan binnenrijden. Wil iedereen svp weer terug naar de wachtkamer? Volgzaam gaat het merendeel weer braaf naar binnen. Wij raken in gesprek met een stel uit Duitsland. Zij helpen me om nog een telefoonnummer van een hotel op te zoeken. Het lukt zelfs om nog vanaf het perron een hotelkamer te boeken vòòr de trein arriveert. Fijn, want we zullen pas laat aankomen in Charleston!

De trein komt nu toch heus. De passagiers worden in een rij van 2 opgesteld door de kordate lokettiste. Wij gaan achter de bagagekar aan naar het eind van de trein. Met moeite, maar vereende krachten, worden de fietsen ca. 1 m omhoog gehesen de wagon in. Geen trappetje of lift om daarbij te helpen. De lokettiste brengt de lege bagagekar met ons erin terug naar de wagon, waar alle passagiers nog braaf in de rij staan te wachten om in te stappen. Wij mogen vooraan en krijgen op het hart gedrukt dat we aan de conductrice moeten vertellen dat we met fietsen reizen en straks als eerste moeten uitstappen om geen vertraging te veroorzaken.

Bij het instappen worden de plaatsen toegewezen, de conductrice maakt aantekeningen op een lijstje met de plaatsnummers in de wagon. Wij mogen stoel 56 en 57. Bij binnenkomst blijken alle raamplaatsen in de wagon bezet, inclusief die van ons. Lijstjes geven niet altijd de werkelijkheid weer, het lijkt wel business intelligence! Op onze aarzelende blikken snapt de dame die onze plek bezet heeft dat wij graag bij elkaar zitten en gaat zelf ergens anders zitten...tot er weer iemand komt denk ik? Je begrijpt dat wij niet de enigen zijn die zijn plek bezet vindt, het duurt even voor iedereen zit. De conductrice moet hier en daar nog ingrijpen om lijst en werkelijkheid te laten aansluiten.

De trein vertrekt en terwijl wij ons boek pakken is het personeel druk bezig om boven ieders stoel de handgeschreven kaartjes bij te werken met de bestemming van de passagier. Als je op het eerst volgende station eruit moet wordt het kaartje omgevouwen, althans dat is mijn aanname voor deze actie. Met de korte afstanden tussen stations zou dit systeem in Nederland voor complete chaos zorgen, hier maar een beetje...Als het treinpersoneel weg is gaan verschillende mensen op een mooiere plek zitten, sommigen nemen het kaartje boven hun stoel mee, anderen niet. Risico is dat je niet tijdig wordt gewaarschuwd om uit te stappen.

Na een reis van een uur of 4 komen we zonder verdere problemen op de bestemming en fietsen in het donker tevreden naar het motel vlak bij het station. De trein van 17.06u zou om 21.30u aankomen, dat werd 23.30u. Om 24.00u zijn we bij het motel, niet een heel goed, maar we hebben een bed en zijn een paar honderd km opgeschoten, in een dag!

Wie net als ik vroeger aan de buis gekluisterd zat als de serie North and South op TV was, weet dat Charleston een grote rol had in de Amerikaanse burgeroorlog. In deze naar Charles II van Engeland genoemde plaats, die eerst Charles Town heette, werd flink in slaven gehandeld voor katoen- en rijstplantages.  Uiteindelijk werd in Charleston het verdrag getekend met de Amerikaans Unie om de slavenimport te verbieden. 

In het straatbeeld zijn zowel de rijke huizen als - in mindere mate - de slavenverblijven terug te vinden. Na zelf wat te hebben rondgefietst stappen we op een toeristische paardenrijtuig. Onze gids is in het schoolseizoen geschiedenisdocent aan de universiteit. Ze vertelt graag en weet veel. We rijden langs veel ook uit films en series bekende oude huizen, waaronder het huis van de Hazard family uit voornoemde serie. Altijd politiek correct ook de kant van de slaaf gemaakten - ze zeggen hier enslaved - vertellend. Zo wijst ze er onder andere op dat de meeste zwarten de achternaam dragen van de slavenhoudersfamilie waar ze voor werkten. Een naam die dus niets betekent in hun eigen afstamming. Ook zijn vrijwel al die mooie statige huizen door zwarte handen gebouwd. Goed om te bedenken als je rond kijkt, maar ook dan een heerlijke stad voor een rustdag van twee fietstoeristen!